อารมณ์มานานภาพตรงหน้าจึงมืดลงก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง
คุณนายจั่วตะคอกใส่เสียงสะอื้น “ซือฝูชิง เธอมันตัวกาลกิณี!”
พอซือฝูชิงกลับมาก็ทำให้ลูกชายของเธอต้องบาดเจ็บ
“พอแล้ว” เห็นได้ชัดว่าจั่วเทียนเฟิงไม่เชื่อคำพูดของจั่วจงเหอ “เสียนอวี้ ลูกอยู่บ้าน พ่อกับแม่จะพาพี่ใหญ่ไปโรงพยาบาล”
หากบอกว่าเป็นฝีมือของซือฝูชิง เขาไม่มีทางเชื่อแน่นอน
เขาเข้าใจลูกชายของเขาดีที่สุดแล้ว เปลือกนอกดูดีแต่ข้างในกลวงโบ๋ แต่ถึงอย่างไรก็เคยอยู่ในโรงเรียนเตรียมทหารมาระยะหนึ่ง ฉะนั้นฝีมือการต่อสู้ย่อมไม่แย่
วันก่อนซือฝูชิงได้รับบาดเจ็บหนักที่ข้อมือขนาดนั้นจะล้มผู้ชายตัวใหญ่ๆ คนหนึ่งได้อย่างไร
จั่วเทียนเฟิงแค่นเสียงหึ
จั่วจงเหอคงคิดว่าเรื่องทำตัวเองบาดเจ็บเป็นเรื่องน่าขายหน้าเลยไม่กล้าพูดความจริงมากกว่า
คุณนายจั่วจ้องหญิงสาวตาเขม็งแวบหนึ่งจากนั้นก็พาตัวจั่วจงเหอจากไปพร้อมกับจั่วเทียนเฟิงด้วยท่าทีไม่เต็มใจนัก
ซือฝูชิงเบะปาก แววตาเกียจคร้านพร้อมรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก
ภายในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหล่าคนใช้ก็กลับไปยุ่งวุ่นวายกับงานต่อ
“ฝูชิง เธอจะไปอัดรายการใช่ไหม” จั่วเสียนอวี้เป็นฝ่ายเอ่ยถาม “ให้ฉันไปส่งนะ”
“ไม่ต้อง” ซือฝูชิงเดินลง
