กเป็นคนกรีดแขนฉัน!”
“ลำพังแค่คุณชายคนเดียวก็เท่ากับฉันสองคนแล้ว ฉันจะไปกรีดแขนนายได้ยังไง” ซือฝูชิงเอนพิงกรอบประตู “อีกอย่างเมื่อวานฉันหลับไปตั้งแต่ห้าทุ่ม ไม่เจอหน้านายเลยด้วยซ้ำ”
จั่วจงเหอแค้นใจจนคันฟันยุบยิบแทบกระอักเลือด “เป็นแกนั่นแหละ แกใช้ขวดเบียร์ทำร้ายฉัน ไม่งั้นแผลนี้จะมาได้ไง”
“อ๋อ” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงสบายๆ “ใช่ ฉันดื่มเบียร์แล้ววางขวดทิ้งไว้ที่หน้าประตู โตจนป่านนี้แล้ว ทำไมยังเดินไม่ดูตาม้าตาเรืออีกล่ะ
ถ้าเตะจนขวดแตกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถึงขั้นทำให้ตัวเองเป็นแผลคงไม่ดีเท่าไร”
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วแน่น
ปกติแล้วจั่วจงเหอดื่มเหล้ามักเมาหนัก แถมกลางคืนก็มืดมาก เรื่องแบบนี้มีโอกาสเกิดขึ้นได้สูงจริงๆ
แต่ถ้าบอกว่าซือฝูชิงเป็นคนลงไม้ลงมือกับจั่วจงเหอคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
“คุณปู่จากไปแล้ว ฉันจะกล้าเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลจั่วได้ยังไง” ซือฝูชิงถอนหายใจ “จริงไหมล่ะ”
เธอใช้มือล้วงกระเป๋ายืนนิ่งราวเด็กน้อยว่าง่าย
จากมุมนี้มีเพียงจั่วจงเหอเท่านั้นที่มองเห็นไอเย็นยะเยือกที่ส่งผ่านมาจากดวงตาของเธอราวกับคมมีด ซึ่งเกือบปาดคอของเขาขาดอยู่แล้ว
“แก…แก…” จั่วจงเหอยังไม่ทันตอกกลับแต่เพราะอัดอั้น
