้นว่า “จงเหอใกล้ไม่ไหวแล้ว!”
จั่วเทียนเฟิงเดินมา พอเห็นฉากตรงหน้าก็ตกตะลึงตาค้าง “นี่…นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“เร็วเข้า เรียกหมอมา!” จั่วเสียนอวี้ได้สติเร็วที่สุดเลยรีบให้พ่อบ้านไปเชิญหมอประจำตระกูลมา
หมอประจำตระกูลวุ่นกับการพันแผลจนมือไม้พันกันยุ่งเหยิง ตามด้วยฉีดยาไปเข็มหนึ่ง เวลานี้จั่วจงเหอถึงค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
สมองของเขายังคงมึนงงแต่ความหวาดกลัวยังคงอยู่ “แม่…แม่ครับ! ซือฝูชิงจะฆ่าผม ยัยนั่นจะฆ่าผม!”
จั่วเทียนเฟิงผงะไปก่อนเอ่ยด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธ “แกพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน”
ถ้าซือฝูชิงใจกล้ามากขนาดนั้น เขายอมเขียนชื่อตัวเองกลับด้านเลย
“ซือฝูชิง!” คุณนายจั่วกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วเริ่มทุบประตูห้อง “แกออกมาเลยนะ! ออกมาดูเรื่องที่แกก่อไว้เลย! ซือฝูชิง…แกมันคนต่ำทราม!”
หลังจากทุบประตูไม่นานเท่าไร ประตูก็เปิดออกเสียงดัง แอ๊ด
ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกมาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ขนตายังมีหยดน้ำเกาะอยู่พร้อมไอน้ำรอบกาย
เธอเปิดปากหาว เลิกคิ้วพลางเอ่ย “ทำไมคุณชายจั่วบาดเจ็บได้ล่ะ ยังไม่ไปโรงพยาบาลอีกเหรอ”
“แก!” จั่วจงเหอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จากนั้นร่างก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ “แ
