“พ่อคะ” จั่วเสียนอวี้เอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว “คุณปู่ไม่เคยพูดถึงเรื่องครอบครัวของซือฝูชิงให้พ่อฟังเลยจริงๆ เหรอ”
จั่วเทียนเฟิงแววตาขรึมลง “ไม่เลย พ่อเองก็เคยถามอยู่หลายครั้ง แต่ปู่ของลูกไม่ยอมเปิดปากพูดเลยสักครั้ง แต่พ่อคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าปู่ของลูกจะเลอะเลือนถึงขั้นยกกิจการของตระกูลให้ซือฝูชิง”
จั่วเสียนอวี้เม้มริมฝีปาก
ในเรื่องการทำธุรกิจ ท่านผู้เฒ่าจั่วไม่เคยไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้เป็นเพื่อนกันก็ยังไม่ปรานี หากบอกจะรวบกิจการก็กินรวบไม่เหลือ ทว่าตอนนี้กลับยกกิจการของตระกูลจั่วให้ซือฝูชิง
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแน่นอน
รอจนสองทุ่ม ซือฝูชิงก็เดินทางมาถึงด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อนอะไร
ครั้งนี้เธอฉาบเครื่องสำอางมาแน่นเหมือนยามปกติ แม้แต่เปลือกตายังแต่งแน่นจนเกินงาม
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วแวบหนึ่งก่อนจะรุดหน้าเข้าไปต้อนรับ “ฝูชิง เธอมาถึงแล้วเหรอ เวลาแบบนี้รถคงติดน่าดู”
“รถก็ไม่ได้ติดหรอก เพียงแต่ฉันไม่มีเงินเลยต้องเดินมา ปวดขาไปหมดแล้ว” ซือฝูชิงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ “ถ้าเธอเป็นห่วงฉันขนาดนั้นก็นวดขาให้ฉันหน่อยสิ”
จั่วเสียนอวี้ข่มอารมณ์โกรธไว้ได้ทัน
ในเมื่อเธอได้รับการสั่งสอนเรื่
