ถึงยังไงยัยนี่ก็ต้องไสหัวออกจากบ้านตระกูลจั่วไปอยู่แล้ว ให้ผมเล่นสนุกก่อนสิ”
พอคุณนายจั่วเห็นว่าเขาไม่ใส่ใจจริงๆ ถึงยื่นกุญแจสำรองส่งไปให้ “เอาให้พอดีๆ ละ”
“รู้แล้วน่าๆ” จั่วจงเหอโบกไม้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เอาถึงตายหรอก”
คุณนายจั่วห้ามอะไรเขาไม่ได้เลยกำชับสองสามประโยคก่อนกลับห้องนอนไป
ตกดึกเวลาตีสอง จั่วจงเหอเดินร่างโงนเงนขึ้นบันไดไป พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องของซือฝูชิงก็หยิบกุญแจสำรองออกมาไขเปิดประตู
