จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เชิญฉันมา”
หลังจากเธอเดินขึ้นบันไดไป คุณนายจั่วก็เผยสีหน้าบูดบึ้งทันที ตวาดลั่น “จั่วเทียนเฟิง คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ตอนแรกก็เป็นของตระกูลจั่วอยู่แล้ว คุณจะให้เงินสองพันล้านไปอีกทำไม!”
“ฉันจะปล่อยให้ยัยนั่นเอาไปง่ายๆ ได้ที่ไหน” แววตาของจั่วเทียนเฟิงดำมืด “คุณรอดูเลย อีกไม่นานจะทำให้ยัยนั่นคายคืนผมมาให้หมด”
ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งคุยกัน ประตูก็ถูกผลักเปิดออก จากนั้นก็ปรากฏร่างหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสภาพโซซัดโซเซ “พ่อ แม่ เสียนอวี้”
พอจั่วเทียนเฟิงได้กลิ่นเหล้ารุนแรงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “แกออกไปกินเหล้าที่ไหนมา”
“เจอคุณชายจากเมืองซื่อจิ่วเลยดื่มไปสองแก้ว” จั่วจงเหอตอบแล้วพูดต่อว่า “เมื่อกี้ผมได้ยินพ่อกับแม่พูดถึงซือฝูชิงกันเหรอ วันนี้หล่อนก็อยู่ด้วยเหรอ”
คุณนายจั่วสีหน้าเปลี่ยน “จงเหอ!”
“ก็แค่เล่นๆ เอง แม่คิดว่าผมเอาจริงหรือไง” จั่วจงเหอรู้ว่าคุณนายจั่วกำลังคิดอะไรอยู่เลยหัวเราะ “ยัยนั่นคู่ควรให้ผมตกหลุมรักหรือไง”
เมื่อก่อนตอนที่ท่านผู้เฒ่าจั่วยังอยู่ เขายังพอเสแสร้งเอาใจซือฝูชิงเพื่อเข้าใกล้คุณปู่ได้
ตอนนี้เหรอ
คำเดียวเลยว่าไม่คู่ควร
“แม่ มีกุญแจห้องไหม” จั่วจงเหอเงยหน้าขึ้น “
