ยๆ อีก ช่างไร้ยางอายซะจริง
จั่วเทียนเฟิงมีแผนรับมือในใจแล้วจึงตอบรับ “ได้”
ซือฝูชิงพยักหน้าก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมา ขณะที่จะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อก็เงยหน้าขึ้น “เงินล่ะ”
เส้นเลือดสีเขียวตรงขมับของจั่วเทียนเฟิงเต้นตุบตับแต่เขาฝืนสะกดอารมณ์ไว้ จากนั้นก็สั่งให้คนเตรียมบัตรธนาคารที่ไม่มีชื่อใบหนึ่งแล้วยื่นส่งให้
หลังจากซือฝูชิงเก็บบัตรธนาคารลงกระเป๋าเรียบร้อยถึงยอมเซ็นชื่อของตนเองลงไป
ในที่สุดจั่วเทียนเฟิงก็ผ่อนลมหายใจ
สองพันล้านแลกกับสองหมื่นล้าน ถือว่าเป็นการซื้อขายที่คุ้มค่า
“คืนนี้ดึกมากแล้ว เธอก็พักที่นี่เลยสิ” จั่วเทียนเฟิงอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย “คืนพรุ่งนี้ค่อยให้เสียนอวี้พาเธอไปหาปู่ ใช่แล้ว ไม่นานมานี้เย่ว์หลานจิวเวลรี่เพิ่งซื้อภูเขามาลูกหนึ่ง งั้นมอบให้เธอไปด้วยละกัน ครอบครัวเดียวกัน อย่าปฏิเสธเลย”
เขาให้คนหยิบสัญญาซื้อขายฉบับหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะ
ซือฝูชิงรับมา เลิกคิ้วถาม “ภูเขาเหมืองแร่”
“ใช่ ภูเขาเหมืองแร่” จั่วเทียนเฟิงจ้องเธออย่างไม่ขยับ “ถ้าโชคดีละก็ เขาลูกนี้อาจสร้างเม็ดเงินได้หลายพันล้านเลยนะ”
“หลายพันล้านเหรอ งั้นฉันรับไว้ก็ได้” ซือฝูชิงหยิบสัญญาแล้วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าราบเรียบ “หวังว่านี่
