ถ้าเย่ว์หลานจิวเวลรี่และจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ตกอยู่ในมือของซือฝูชิงคงล้มไม่เป็นท่าภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีแน่นอน
คนไร้ความสามารถอย่างซือฝูชิง การเรียนไม่ได้เรื่อง ต่อสู้ก็ไม่เป็น คนแบบนี้จะดูแลกิจการบริษัทได้ที่ไหนกัน
ถ้าตกอยู่ในมือเธอจริงๆ คงจบเห่
พอคุณนายจั่วได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วย ค้นหาเบอร์โทรของซือฝูชิงแล้วรีบกดโทรออกในทันที
ตอนที่ซือฝูชิงได้รับโทรศัพท์เป็นตอนที่เธอกำลังต่อรองราคากับเถ้าแก่ร้านขายอุปกรณ์โลหะอยู่ “เถ้าแก่ ถูกลงหน่อยเถอะ ตรงนี้ขึ้นสนิมแล้ว ขายห้าหยวนยังได้กำไรเลย”
เถ้าแก่เห็นเธอใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวซีด แถมเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ คนหนึ่งเลยโบกมือยกให้อย่างใจอ่อน “ก็ได้ๆ เอาไปเถอะๆ”
สุดท้ายซือฝูชิงก็ใช้เงินเพียงห้าสิบหยวนซื้ออุปกรณ์ได้กองหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกประสบความสำเร็จในการต่อรองราคา
พอเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอจึงกดรับโดยไม่ได้ดูชื่อปลายสายเลยสักนิด
“ซือฝูชิง เดี๋ยวเธอแวะมาที่นี่หน่อย” หลังจากรับสาย คุณนายจั่วก็พูดด้วยน้ำเสียงราวกับอยู่ในสถานะที่สูงส่งกว่าเล็กน้อย “ทางนี้มีเรื่องอยากหารือกับเธอ เรื่องเกี่ยวกับท่านผู้เฒ่า”
“อยากให้ฉันไปหาเหรอ ได้สิ” ซือฝูชิงทัดผมต
