ซาน “?”
เขาทำอะไรผิดเหรอ
เฟิ่งซานแอบนึกประหลาดใจ
เขาใช้มือหนึ่งขับรถ ในขณะที่อีกมือหนึ่งพิมพ์คำว่าโคชิทานทานลงบนมือถืออย่างระมัดระวัง
ทว่าดันเผลอเห็นคำว่า ‘ต้องการค้นหาเพิ่มเติม’
จากนั้นก็เห็นคำว่าเพลงติดเรทเด่นหราเต็มสองตา
เฟิ่งซานสีหน้าเรียบตึง “…”
เขาเก็บโทรศัพท์อย่างเงียบเชียบแล้วหันมาตั้งใจขับรถต่อ
…
หลังจากกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ซือฝูชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากฝั่งตระกูลจั่วอีกครั้ง
ครั้งนี้คนที่โทรมาเป็นจั่วเสียนอวี้ เธอพูดเสียงนุ่มนวล “ฝูชิง เธอแวะมาสักหน่อยเถอะ มีเรื่องเร่งด่วนจริงๆ ถ้าสามารถจบปัญหาได้ เธอก็ยื่นข้อเสนอมาได้เลย
ใกล้ถึงวันฝังคุณปู่แล้ว เขาคงไม่อยากเห็นเธอร่อนเร่อยู่แบบนี้หรอก”
ซือฝูชิงนั่งไขว่ห้าง ริมฝีปากคลี่ยิ้มผ่อนคลาย “ข้อเสนอว่าตามที่ฉันบอกได้เลยเหรอ”
คนในตระกูลจั่วอยากให้เธอตายใจแทบขาด
ครั้งก่อนกรีดข้อมือเธอ ครั้งนี้จะไม่ตัดหัวเธอเลยเหรอ
เสียงจั่วเสียนอวี้ยังคงพูดอย่างอ่อนโยนเช่นเคย “ใช่ ฝูชิง คนในครอบครัวกำลังรอเธออยู่ ถ้าเธอว่างคืนนี้ก็มากินข้าวเย็นด้วยกันสักมื้อเถอะ”
หลังจากพูดเพียงสองสามประโยค บทสนทนาก็สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว จั่วเทียนเฟิงรีบเอ่ยถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง
