ับสนิทซึ่งนานๆ ทีจะมีสักครั้ง
หน้าจอภาพโปรโมตยังคงฉายภาพต่อไป ซือฝูชิงทำเสียงจิ๊ใส่ “ตอนนี้มีแต่คนหน้าตาดูไม่ได้ ความสามารถก็แย่ แต่ยังเข้าวงการบันเทิงได้อีก”
เฟิ่งซาน “…”
นี่ไม่ใช่ว่ากำลังด่าตัวเองอยู่เหรอ
ซือฝูชิงมองเหล่าแฟนคลับที่กำลังถ่ายภาพหน้าจอโปรโมตตรงหน้า พลันฉุกนึกถึงเรื่องราวในอดีต
ตอนที่เธอขลุกอยู่ในบริษัทเก๋อหลินเอิน ศิลปินรอบตัวล้วนมีทักษะการแสดงยอดเยี่ยม หน้าตายังสวยหล่อดูดีครบเครื่อง
สมัยนั้นมัวแต่ฝึกฝนขัดเกลาฝีมือการแสดง ใครจะมีเวลามากุเรื่องสร้างกระแสกลั่นแกล้งกันแบบนี้
นั่นเป็นยุคสมัยที่ใช้ความสามารถมาคุยกัน
ระดับตัวท็อปประชันกันด้วยฝีมือจริงๆ
ทำไมเธอออกห่างมาแค่สามปี วงการบันเทิงในต้าซย่าก็ถอยหลังลงคลองแล้วล่ะ
มัวแต่ทำการทดลองจนไม่ได้แสดงละครและร้องเพลงมานาน แอบคิดถึงจังแฮะ
“เจ้านาย” ทันใดนั้นซือฝูชิงก็หันหน้าไปหาด้วยท่าทีตื่นเต้น “ฉันร้องเพลงโคชิทานทานให้ฟังดีไหมคะ”
เฟิ่งซานที่กำลังขับรถเอ่ยถามอย่างสงสัย “เพลงโคชิทานทานคืออะไรเหรอ เพลงปลุกใจรบ?”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาลึกล้ำสีดำขลับ ซึ่งแยกไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “ขับรถดีๆ”
เฟิ่ง
