หน้าจอ ลู่เยี่ยนครองตำแหน่งเซ็นเตอร์ตามมาด้วยเซี่ยอวี้
หลังจากฉายภาพของเหล่าเด็กฝึกที่ได้รับกระแสนิยมดังเปรี้ยงปร้างแล้วก็ตามมาด้วยภาพของเหล่าเมนเทอร์
การแต่งหน้าแนวพังก์ร็อกของซือฝูชิงทำให้ดูแปลกแยกไปจากบรรดาเมนเทอร์ทั้งสี่คน
เฟิ่งซานกุมหน้าผาก “คุณซือถ่ายรายการไม่ล้างเครื่องสำอางเลยเหรอ”
ใครๆ ก็อยากทำให้ตัวเองสวยดั่งนางฟ้า แต่ทำไมพอเป็นซือฝูชิงดันทำให้ตัวเองยิ่งแต่งยิ่งอัปลักษณ์เสียได้
“ไม่ล้าง” ซือฝูชิงเท้าคางเอ่ยเสียงเอื่อยๆ “แค่ทำให้เจ้านายสบายตาก็พอแล้ว คนอื่นให้เงินฉันหรือไง”
เฟิ่งซานสีหน้าเปลี่ยน ฉับพลันก็ใจเต้นตุบตับขึ้นมาถึงลูกกระเดือก กลัวว่าวินาทีต่อมาซือฝูชิงคงตายแน่
แต่ใครจะรู้ว่าอวี้ซีเหิงแค่ลืมตาหันมามองเธอแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร
ก็จริง
ไม่ว่าตอนที่เขาเป็นฮ่องเต้อิ้นในวัยยี่สิบเจ็ดชันษาหรือตอนนี้ สาวงามที่เคยเจอมาเทียบซือฝูชิงไม่ได้เลย
บนตัวของซือฝูชิงมีเสน่ห์บางอย่าง แค่พูดเพียงสองสามประโยคก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้แล้ว
ถึงแม้ยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสงครามจะผ่านไปนานมากเป็นพันเป็นร้อยปีแล้ว แต่มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเขาจวบจนทุกวันนี้
ทว่าคำพูดของเธอในวันนั้นช่วยทำให้เขานอนหล
