มา
ราวกับความฝันก็ว่าได้
แต่อวี้ซีเหิงรู้ดีว่านี่คือความจริง
เขาได้เห็นต้าซย่าในช่วงเวลาหนึ่งพันห้าร้อยปีหลัง
บางทีสวรรค์คงรู้ความฝันก่อนตายของเขา ถึงเห็นอกเห็นใจส่งเขามาเกิดใหม่อีกครั้ง
สำหรับเขาแล้วบันทึกในตำราประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่ตัวอักษรที่สลักบนแผ่นโลหะ แต่ยังเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาเคยมีชีวิตมาก่อน
คนรุ่นหลังต่างวิพากษ์วิจารณ์ตนอย่างน่าสนใจ
อวี้ซีเหิงอ่านตำนานและหนังสือวิพากษ์วิจารณ์ที่เขียนเกี่ยวกับตัวเขามาไม่น้อย ไม่เพียงแค่ยกย่องแต่ยังมีคนเสียดสีเขาด้วย
แต่พอตายร่างก็ถูกฝังลงดินไปแล้ว เขาเลยแค่อ่านแล้วปล่อยผ่านไป
คนที่วิพากษ์วิจารณ์เขา สรรเสริญเขา ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านพ้นไปแล้วทั้งสิ้น
หลังชัยชนะได้รับคำปลอบโยนเป็นรางวัล ทว่าหลังพ่ายแพ้กลับไม่รู้สึกย่ำแย่แต่อย่างใด
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้
ทำให้เขาอดหวนนึกถึงคนๆ หนึ่งไม่ได้จริงๆ
ต้าซย่าในเวลานี้วิทยาการเทคโนโลยีก้าวไกล เจริญรุ่งเรืองไปหลายหมื่นลี้
เขาไม่คิดเสียใจเลยจริงๆ
มื้อนี้ซือฝูชิงกินจนแน่นท้อง เธอเอนพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน “ฉันจะเป็นเจ้าอ้วนน้อย ว่างๆ ก็จะลูบพุงเล็กๆ นี้”
เฟิ่งซานเก็บจานด้วยสี
