หน้าเรียบนิ่ง
เขาชินชากับคำพูดคำจาบ้าๆ บอๆ แบบนี้ของซือฝูชิงไปแล้ว
เวลานี้แววตาของอวี้ซีเหิงหันมาจับจ้องที่ร่างเธอ ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น “พักที่ใดหรือ”
“หืม?” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นก่อนบอกที่อยู่ไป
อวี้ซีเหิงพยักหน้าแล้วมองไปทางเฟิ่งซาน
เฟิ่งซานเข้าใจในทันที “ผมไปส่งคุณซือเอง”
ขณะเดียวกันเขาก็นึกประหลาดใจ
เพราะท่าทีที่อวี้ซีเหิงมีต่อซือฝูชิงดูสนิทสนมมากขึ้นแล้ว
ซือฝูชิงสะพายกระเป๋าเป้ กะพริบดวงตาจิ้งจอกปริบๆ พูดขึ้นว่า “เจ้านาย ถ้าฉันทำงานได้ดีจะต่อสัญญาระยะยาวได้ไหมคะ”
อวี้ซีเหิงนึกถึงพลังดุดันบนรถของเธอในตอนนั้น พลันนึกถึงคำพูดกระแทกใจที่เธอพูดเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เขาหัวเราะเสียงเบา “ต้องดูการกระทำของเธอก่อน”
ตอนนี้ซือฝูชิงรู้สึกดีใจขึ้นมา ส่งมินิฮาร์ทให้เขาด้วยท่าทางเบิกบาน “เจ้านาย รักเจ้านายนะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ชิงดูดเงินคนหนึ่งก่อน พอดูดหมดแล้วค่อยหารายต่อไป
ถึงอย่างไรเธอก็ทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไปตั้งแผงขายของบนสะพานลอยก็ได้
เธอนี่มันยอดอัจฉริยะน้อยจริงๆ
ซือฝูชิงเดินห่างออกไปอย่างเริงร่า
ทันใดนั้นอวี้ซีเหิงก็พูดขึ้น “เหมือนหรือไม่เล่า”
เฟิ่งซานสีหน้าขรึมลง “พี่
