คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอเป็นผู้สัมภาษณ์ที่มีหมายเลขยี่สิบเก้าติดตรงหน้าอก อีกทั้งเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่ง
เขามองเธอด้วยท่าทีที่แฝงไปด้วยความดูแคลน “เธอจะเป็นฝ่ายออกไปเองหรือจะให้ฉันทำให้เธอถูกหามออกไป”
มีบอดี้การ์ดมาสมัครตั้งมากมาย ความจริงไม่มีใครเห็นผู้หญิงร่างบอบบางที่พร้อมโอนเอนไปตามลมคนหนึ่งอยู่ในสายตาหรอก
การสัมภาษณ์เป็นการคัดเลือกโดยดวลกันหนึ่งต่อหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายจะคัดเหลือเพียงห้าคนสุดท้ายเท่านั้น
พอชายหมายเลขยี่สิบเก้า เห็นว่าคู่ต่อสู้ของตนเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง แง่หนึ่งก็รู้สึกดีใจที่ไม่ต้องเปลืองแรง แต่อีกแง่หนึ่งก็รู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น
หากเขาเอาชนะแม้แต่ผู้หญิงคนเดียวไม่ได้ แบบนี้เขาจะอยู่ในหน่วยคุ้มกันต้าซย่าได้อย่างไร
ซือฝูชิงเอียงศีรษะพลางพูดขึ้น “ฉันถามว่านายเป็นคนถีบเก้าอี้ฉันใช่ไหม”
“ถ้าไม่ถีบเก้าอี้แล้วเธอจะสนใจฉันเหรอ” ชายหมายเลขยี่สิบเก้า ยิ่งหงุดหงิดใจ แสยะยิ้ม “รีบๆ เลือกมาสักอย่าง หรือรีบสู้กันให้จบๆ ไป”
“แบบนั้นก็ได้” ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน “ใครใช้ให้นายเตะเก้าอี้ฉัน”
หลังจากพูดคำสุดท้ายจบ เธอก็ลงมือทันที
นิ้วสวยเรียวยาวกำหมัดแน่นก่อนจะอัดเข้าไปที่ช่องท้องข
