กมา “แต่พูดตามตรงมีใครไม่เลื่อมใสคนอย่างฮ่องเต้อิ้นบ้าง”
เขาเป็นบุคคลที่อยู่ในใจผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน ถึงแม้จะมีชีวิตอยู่แค่ในประวัติศาสตร์ก็ตาม
ในที่สุดประโยคนี้ก็ทำให้แววตาของอวี้ซีเหิงหันมามองหน้าจอยักษ์ พอเขาเห็นชื่อหนังสือตำนานอิ้นหวงชัดเด่นหราเช่นนั้น แววตาก็หม่นลงเล็กน้อย
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นมาราวกับรู้สึกได้
เธอเอียงศีรษะพร้อมกะพริบตามองกล้องปริบๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นสะดุ้งตกใจ “สือเหยี่ยน เธอคนนี้…”
ทว่าซือฝูชิงเก็บสายตากลับมาอ่านหนังสือต่อแล้ว
วินาทีต่อมาร่างของเธอก็โงนเงนไปมาเพราะมีเท้าข้างหนึ่งเตะเก้าอี้ของเธออย่างแรง
เจ้าของเท้านั้นแค่นเสียงเย้ยหยันใส่เธอว่า “พูดกับเธออยู่ ไม่ได้ยินหรือไง”
ซือฝูชิงปิดหนังสือก่อนจะเงยหน้าขึ้น ยิ้มตาหยีแล้วตอบว่า “เมื่อกี้นายเป็นคนถีบเก้าอี้ของฉันใช่ไหม”
