พวกเขาเจอใบหน้าที่สวยด้วยเครื่องสำอางฉาบของซือฝูชิงทีไรเป็นต้องอาเจียนทุกครั้งไป
แต่งหน้ายังดูไม่ได้ขนาดนั้น หน้าตาจริงๆ คงยิ่งอัปลักษณ์จนให้ใครเห็นไม่ได้แน่นอน ไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาจีบอวี้เย่า
อย่าว่าแต่ในเมืองหลินเลย ต่อให้เป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีในเมืองซื่อจิ่วก็มีให้อวี้เย่าเลือกเยอะแยะไป
คนอย่างซือฝูชิงไร้สกุลรุนชาติ หน้าสดดูไม่ได้ มีแค่ความหน้าด้านเพียงเท่านั้น
“น่าเสียดายที่ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว” คุณชายคนหนึ่งเอ่ยพลางถอดถอนใจ “วันแห่งความสุขของซือฝูชิงคงหมดลงแล้ว”
จากนั้นก็มีคนพูดต่อ “พูดถึงจั่วเสียนอวี้ของตระกูลจั่วก็ไม่ธรรมดา อายุแค่ยี่สิบสี่ปีก็ได้ขึ้นเป็นรองประธานของบริษัทจั่วกรุ๊ปแล้ว เติบโตมาในตระกูลจั่วเหมือนกันแต่ทำไมแตกต่างกันนักนะ”
“เมื่อก่อนฉันคิดว่าจั่วเสียนอวี้สวยสุดๆ แต่เทียบกับน้องสาวคนเมื่อกี้ไม่ได้เลย!”
“ฉันก็คิดแบบนั้น เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้หมดแรง ฉันคงเข้าไปจีบน้องสาวคนนั้นแล้ว”
พออวี้เย่าได้ยินเช่นนั้น สุดท้ายก็เลื่อนหางตาหันไปมองจุดที่พวกเขาชี้กันอย่างไม่ใส่ใจ ทว่ากลับเห็นเพียงเงาแผ่นหลังของหญิงสาวเท่านั้น
ร่างเล็กเอวบาง ขาทั้งสองข้างเรียวยาว
