หญิงสาวกระโดดพลางเดินมุ่งไปราวกับจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งที่ออกหาอาหารกิน
อวี้เย่าหรี่ดวงตาทั้งสองข้างแล้วหลุบตาลง ความสงสัยผุดขึ้นมาในหัว
ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ กับรูปร่างนี้
“เอ๊ะ ใช่แล้วอาเย่า ช่วงนี้ซือฝูชิงไม่ไล่ตามจีบนายแล้วเหรอ” คุณชายจอมเสเพลคนหนึ่งหยอกขึ้น “ได้ยินว่าซือฝูชิงเข้าวงการบันเทิงเพราะนายเลยนะ เอาจริงๆ นายไม่คิดรับรักเธอสักหน่อยเหรอ”
ในที่สุดอวี้เย่าก็เอ่ยด้วยแววตาเย็นชา “เธอคู่ควรหรือไง”
“ก็ได้ ไม่พูดถึงแล้ว อาเย่า นายจะกลับเมืองซื่อจิ่วแล้วใช่ไหม แล้วจะกลับมาอีกเมื่อไร” คุณชายคนนั้นถามต่อ “ก่อนหน้านี้นายบอกว่าอาของนายเขา…”
อวี้เย่าสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย คลายเนกไทอย่างหงุดหงิดใจ “รอดูสถานการณ์ แยกย้ายเถอะ เลิกวุ่นวายกับฉันสักที”
เขาตีหน้านิ่งแล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งเหล่าคุณชายทั้งหลายมองหน้ากัน
เหล่าคุณชายเองก็ไม่ได้ไล่ตามไปและไม่กล้าถามอะไรอีก
พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์เมืองซื่อจิ่วดีเท่าไร ยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปทำความเข้าใจอะไรด้วยซ้ำ
ลำพังแค่ได้อวี้เย่าพาออกเที่ยวก็เป็นบุญมากแล้ว แล้วจะกล้าซักไซ้เรื่องในตระกูลเขาที่ไหนกัน
…
ทางฝั่งซือฝูชิงพอกลับถึงบ้านก็วางเขียงไว้บนโต๊ะ
