ันแน่คะ”
“ร้องอะไรนักหนา” จั่วเทียนเฟิงรำคาญแทบตายแล้ว “รีบกลับไปเรียน ขอแค่แกเก่งได้สักสามส่วนของพี่สาวแก ฉันก็ไม่ว่าอะไรแล้ว”
จั่วฉิงหย่ากระทืบเท้าแล้ววิ่งหนีไปด้วยความโกรธ
“ไปดูในห้องของเธอซิ” จั่วเทียนเฟิงสั่งเสียงเย็นชากับพ่อบ้าน “ว่าหยิบอะไรไปบ้าง”
พ่อบ้านตอบรับทันทีก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดไปอย่างรีบร้อน
หลังจากหายไปสิบกว่านาทีก็ลงมา พูดเสียงนอบน้อมว่า “นายท่าน ตรวจดูรอบหนึ่งแล้ว ทั้งเครื่องประดับ บัตรธนาคารและของล้ำค่าชิ้นอื่นๆ ล้วนอยู่ครบ มีแค่หนังสือบนชั้นหนังสือที่หายไปเล่มเดียว แต่หนังสือพวกนั้นเป็นของที่เธอซื้อเองทั้งหมดครับ”
จั่วเทียนเฟิงมุ่นคิ้ว “หนังสืออะไร”
“เป็นชีวประวัติของฮ่องเต้เล่มหนึ่ง” พ่อบ้านรีบพูด “ร้านหนังสือมักมีตำนานอิ้นหวงขาย และเป็นหนังสือที่เด็กมัธยมต้องอ่านครับ”
จั่วเทียนเฟิงไร้ท่าทีสนใจไปชั่วขณะแล้วโบกไม้โบกมือใส่
ความจริงต่อให้ซือฝูชิงจะเอาเงินไปหลายแสน เขาก็คงไม่พูดอะไรมากมาย ในเมื่อท่านผู้เฒ่าจั่วเลี้ยงดูซือฝูชิงมาตั้งหลายปี
แต่คิดไม่ถึงว่าจะหยิบหนังสือไปแค่เล่มเดียว
ช่างธรรมดาเรียบง่ายไม่เปลี่ยนจริงๆ
เพราะหยิบไปแค่หนังสือเล่มเดียว จั่วเทียนเฟิงเลยไม่โต้เถียงอะ
