เปิดตาเลยสักนิด เพียงแค่ขานรับเสียงเบาเท่านั้น
เขาสวมชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่อยู่ภายในชุดสูทปลดกระดุมบนสองเม็ด กระเป๋าเสื้อเชิ้ตเอียงยับยู่ยี่ตามไปด้วย
ข้อมือข้างขวาสวมนาฬิกาสีดำเงิน นิ้วเรียวยาวและเล็บบนนิ้วมือสวยงามราวกับหยกขาว
ท่านั่งของชายคนนี้ดูสบายๆ แต่ไม่อาจปิดบังความน่าเกรมขามที่แผ่ออกมาได้แม้แต่น้อย
ทั้งที่ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนวัยเกินไป ทว่ากลับดูทรงอิทธิพลจนชวนให้ใครๆ ต่างยำเกรง ราวกับเป็นจักรพรรดิที่กุมอำนาจความเป็นความตายไว้ในมือ
“ไหนว่ามาสิว่าทำไมนายถึงตั้งชื่อตัวเองเหมือนคนโบราณซะขนาดนี้” เสิ่นซิงอวิ๋นหัวเราะร่า “หรือจะบอกว่าตระกูลอวี้ของพวกนายให้ความสำคัญกับธรรมเนียมมากถึงจำเป็นต้องรักษากฎของบรรพบุรุษขนาดนี้”
“แต่ฉันเห็นพวกคุณชายผู้ดีของเมืองซื่อจิ่วก็ไม่ได้เข้มงวดเหมือนนายนะ นายว่าฉันควรเรียกชื่อนายว่าซีเหิงหรือจื่อสือเหยี่ยนดีล่ะ”
อวี้ซีเหิงยังคงหลับตาต่อไป “ฉันชินแล้ว จะเรียกชื่อไหนตามใจนายเลย”
เสิ่นซิงอวิ๋นยิ้มเจื่อน “เมื่อก่อนยังพูดอยู่เลยว่านายเข้มงวดกับธรรมเนียมประเพณี ตอนนี้กลับดูท่าทางไม่ได้ผูกมัดอะไรกับธรรมเนียมประเพณีขนาดนั้นแล้ว”
ขณะที่พูด เสิ่นซิงอวิ๋นก็
