่อนจะวางลงบนคอนโซลรถอย่างเบามือ
ป้ายหยกที่ได้มาเนื้อละเอียดเย็น เห็นได้ชัดว่าเป็นหยกชั้นดี
ซือฝูชิงเก็บป้ายหยกไว้อย่างดี ก่อนจะพูดเนิบนาบ “ให้ช่วยอีกแรงไหม ฉันช่วยคุณโหลดเพลงติดเรทให้ฟังได้นะ คุณชอบฟังอิฟูโตวโตว (ifuu doudou) หรือโคชิทานทาน (Koshitantan) ล่ะ”
รับเงินทำงาน นี่เป็นจรรยาบรรณเพียงหนึ่งเดียวที่ตลอดหลายปีมานี้เธอไม่เคยเปลี่ยน
“ไม่จำเป็น” ชายคนนั้นกล่าว “แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
ครั้นพูดจบเขาก็หลุบตาลงต่ำ ทำให้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน
งดงามเหนือใคร ผิวพรรณเนียนใสดั่งหยก
เป็นสาวงามที่หาได้ยากจริงๆ
ซือฝูชิงเปลี่ยนมือที่เท้าคางแล้วเอ่ย “คุณโอเคก็ดี”
แขนของชายคนนั้นยันคอนโซลรถเหมือนโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมอกตน แค่ออกแรงเบาๆ รถก็สั่นไหวไปมา
ถึงแม้จะอยู่ใกล้กันมาก แต่ร่างกายของพวกเขาทั้งสองกลับไม่ได้สัมผัสกันเลย
หากมองจากภายนอกอีกฝั่ง เพราะมีกระจกสีและควันหมอกกั้นไว้อีกชั้น ภาพตรงหน้าจึงดูงดงามโรแมนติก ไม่ได้ดูติดเรทแต่อย่างใด
เวลานี้เสียงฝีเท้าโกลาหลเหล่านั้นพลันหยุดชะงักลง
“อยู่ไหนแล้วล่ะ คงไม่ได้เข้าไปในโรงพยาบาลหรอกมั้ง” เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น จากนั้นก็เอ่ยเสียงเข้ม “ฝั่งนั้น
