มันอะไรน่ะ!”
พรึบ!
แสงไฟเจิดจ้าแสบตาส่องไปทางตัวรถ ทว่าไม่นานก็เบี่ยงไปทางอื่น
พอเห็นรถสั่นไหวไปมาอย่างแรง คนคนนั้นก็สบถด่าว่า “ชายหญิงน่าไม่อายกล้าทำเรื่องบัดสีนอกโรงพยาบาลแบบนี้ แย่จริง ไม่กลัวลบหลู่คนตายเลยหรือไงกัน”
“ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้มีเรื่องต้องจัดการ ฉันคงแย่งผู้หญิงคนนี้มาแล้ว!”
“ไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนี้ภารกิจสำคัญกว่า” อีกคนรีบพูด “มันหนีไปไหนแล้ว ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย!”
“ไป เข้าไปในโรงพยาบาล ตามต่อ! จะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด!”
จากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆ ทยอยจากไป บรรยากาศรอบข้างกลับมาสงบอีกครั้ง
ซือฝูชิงขยับตัวบิดขี้เกียจ เงยหน้าขึ้นเอ่ย “ยุ่งยากจริง ให้ฉันดื่มโค้กสักอึกแล้วกัน”
ชายคนนั้นถึงค่อยๆ ผละออก
ซือฝูชิงยื่นมือขวาออกไปหมายจะบิดเปิดฝาขวด ทว่าจู่ๆ วินาทีต่อมากลับหันกายพุ่งตรงเข้าไปจู่โจมที่ไหล่ของเขาแทน
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาว่องไว ชั่วขณะนั้นดวงตาสีดำขลับพลันมืดครึ้ม
ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที พวกเขาทั้งสองกลับประลองฝีมือกันไปสิบกว่ากระบวนท่าแล้ว
พลั่ก!
ซือฝูชิงถูกกดลงบนที่นั่งคนขับ
เธอยังคงเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัด แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือกบนร่าง แรงกดจากแขนเรียวและไหล่กว้าง
