ของเขาได้
ระหว่างเธอและเขามีเพียงเสื้อผ้ารวมถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาไม่หยุดขวางกั้นเอาไว้เท่านั้น
“เธอบาดเจ็บที่ข้อมือ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน” เขากุมข้อมือข้างขวาที่ดูปกติของเธอไว้แน่น “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฉันก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะทำสิ่งใดลงไปอีก”
นัยน์ตาของเขาเฉยชา ดูนิ่งสุขุมราวกับเรื่องน่าตกใจใดๆ ที่เกิดขึ้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้
แต่กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันและความแข็งกร้าว
ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้ความรู้สึก เธอยังคงเฉื่อยชาเช่นเคย “เอาสิ”
“ต้องขอบคุณแม่นางเรื่องวันนี้ด้วย” ชายคนนั้นนิ่งไปก่อนจะคลายมือออก น้ำเสียงไม่รีบร้อนแต่กลับหนักแน่น “วันหน้าหากมีโอกาสได้เจอแม่นางอีก ฉันจะไปขอบคุณแม่นางถึงที่”
เขามาอย่างเงียบเชียบและจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นกัน
กลิ่นคาวเลือดนั้นก็หายไปด้วย เวลานี้ซือฝูชิงถึงเปิดไฟภายในรถ
เธอก้มหน้าลงมองมือตัวเอง
วัตถุโลหะที่บางราวกับปีกแมลงกำลังล้อแสงไฟวิบวับในความมืด
ถึงแม้เธอจะเอาชนะเขาไม่ได้ แต่กลับคว้าบางอย่างจากตัวเขามาได้
อาณาจักรต้าซย่าแบ่งเป็นเขตอิทธิพลมากมาย
แต่หนึ่งในตระกูลที่เธอพอจะเรียกได้ว่าเก่งกาจจริงๆ คือตระกูลมั่วแห่งจงโจว
ตระกูลมั่วเป็นตระกูลที่อาศัย
