ตยิ้มแล้วเดินออกไปนอกตำหนักใหญ่
เมื่อเดินผ่านข้างกายหญิงสาวในชุดดำ ทันใดนั้นเขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันหน้ามาจ้องมองนาง “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าสีหน้าของเจ้าดูผิดปกติยิ่งนัก?”
หญิงสาวในชุดดำรู้สึกหวาดหวั่นในใจ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
นางตระหนักได้ถึงเรื่องร้ายแรงบางอย่าง เมื่อครู่ตอนกลับมาที่ภูเขาชิงหลัว ลู่เยี่ยเคยถูกบรรพชนคางคกโลหิตที่เฝ้าอยู่หน้าประตูเขาพบเห็นมาแล้ว!
ชายในชุดคลุมสีโลหิตยิ้มพลางยื่นมือมาบีบใบหน้ารูปไข่ที่ขาวเนียนของหญิงสาวในชุดดำ “หากเจ้าเต็มใจ ข้าสามารถรับเจ้าเป็นอนุภรรยาได้!”
กล่าวจบเขาก็หัวเราะแล้วจากไป
เด็กสาวในชุดสีดำอับอายและโกรธแค้น แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าหมอผีสายฟ้าต่างก็กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ แต่สุดท้ายก็ไม่มีผู้ใดลงมือทำสิ่งใด ทุกคนต่างเลือกที่จะกล้ำกลืนความอัปยศไว้เพื่อความอยู่รอด!
ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงอันราบเรียบสายหนึ่งก็ดังขึ้นจากนอกตำหนักใหญ่
“จะรีบไปไหนกัน เจ้าไม่ได้ต้องการตามหาข้าหรอกหรือ”
พร้อมกับเสียงนั้น ลู่เยี่ยก็ก้าวเข้ามาในตำหนักใหญ่ ร่างอันองอาจองแผ่กลิ่นอายกดดัน ขวางทางเบื้องหน้าของชายในชุดคลุมสีโลหิต
ไม่ดีแล้ว! ทำไมท่านปู่มู่ถึงไม่ห้ามเขาไว้!
สีหน้าของหญิงสาวในชุดสีดำเปลี่ยนไปทันที หัวใจนางตึงเครียดอย่างมาก
ผู้คนในตำหนักใหญ่ต่างตกตะลึง เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ ลู่เยี่ยผู้นี้เดินออกมาจากภาพวาดหรือไร เหตุใดเพียงชั่วพ
