ายในเผ่าหมอผีสายฟ้ายังคงเงียบกริบ เพียงแต่สีหน้ายิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ
ชายในชุดคลุมสีโลหิตถอนหายใจทันที “ก็จริง พวกที่มีกระดูกแข็งในเผ่าหมอผีสายฟ้าของพวกเจ้าถูกจักรพรรดิหมอผีฆ่าหมดแล้ว เหลือไว้แต่พวกเจ้าที่มีกระดูกอ่อน จะไปมีเลือดนักสู้อันใดเหลืออยู่?”
เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครตอบสนอง ชายในชุดคลุมสีโลหิตจึงรู้สึกเบื่อทันที เขากล่าวอย่างไม่อดทน “ข้าให้เวลาพวกเจ้าอีกครึ่งชั่วโมง!”
“หากภายในครึ่งชั่วโมงนี้ไม่ส่งมอบ “โถอัฐิ” ของเผ่าหมอผีสายฟ้าของพวกเจ้าออกมา ข้ารับรองว่าเผ่าหมอผีสายฟ้าของพวกเจ้าย่อมไม่อาจแบกรับผลที่ตามมาได้แน่!”
ในที่สุดชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็ทนไม่ไหว กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า
“นั่นเป็นโถเถ้ากระดูกที่บรรจุอัฐิของบรรพชนทุกรุ่นในเผ่าหมอผีสายฟ้าของพวกข้า และยังเป็นศาสตราอาคมสำหรับบูชาเพียงชิ้นเดียวของเผ่าพวกข้า จะส่งมอบให้พวกเจ้าได้อย่างไร?”
ชายในชุดคลุมสีโลหิตชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะ “ดี! กล้าย้อนคำแล้ว! ช่างมีศักดิ์ศรียิ่งนัก!”
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดมน เขาแสยะยิ้มพลางชี้นิ้วไปที่ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนั้น “คุกเข่าลงให้ข้าเดี๋ยวนี้ แล้วตบปากตัวเองเสีย!”
“มิฉะนั้น ข้าก็ไม่มั่นใจหรอกนะว่า การที่เจ้าย้อนคำข้าในวันนี้ จะทำให้คนในเผ่าหมอผีสายฟ้าต้องตายไปอีกเท่าใด!”
เสียงกังวานไปทั่วตำหนักใหญ่ สีหน้าของบรรดาผู้อาวุโสเผ่าหมอผีสายฟ้าต่างหน้าถอดสี
ชายรูปร
