เผ่า พวกเราก็จะขอสู้จนตัวตาย!”
“อย่างนั้นหรือ ฟังดูน่ากลัวจริงๆ นะ!”
ชายในชุดคลุมสีโลหิตหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบส่งโถอัฐิมา”
หญิงสาวในชุดดำพลิกฝ่ามือหนึ่งครั้ง ปรากฏโถดินเผาสีดำเก่าแก่โบราณใบหนึ่ง นางส่งมันผ่านอากาศไปให้ชายในชุดคลุมสีโลหิต
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในที่แห่งนั้นต่างเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและโกรธแค้น สัมผัสได้ถึงความอัปยศที่สลักลึกเข้าไปในกระดูก
โถดินเผาใบนั้นเป็นศาสตราอาคม สิ่งที่บรรจุอยู่ภายในคืออัฐิของบรรพชนผู้ล่วงลับของเผ่าหมอผีสายฟ้า ทว่าบัดนี้กลับต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของผู้อื่น
“สมเป็นของล้ำค่าจริงๆ!”
ดวงตาของชายในชุดคลุมสีโลหิตเปล่งประกาย “ว่ากันว่าสมบัติชิ้นนี้มีนามว่าโถกลืนสายฟ้า เคยต่อสู้กับวัตถุต้องห้ามเจดีย์หมื่นเร้นลับ และทนรับการโจมติของหายนะมหาวิถีได้โดยไม่แตกสลายใช่หรือไม่?”
หญิงสาวในชุดดำมองด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าสามารถกลับไปรายงานได้แล้ว! เชิญไปเสีย ไม่ส่ง!”
“อย่ารีบร้อนนักสิ”
ชายในชุดคลุมสีโลหิตส่ายหน้าพลางยิ้มกริ่ม “ยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องการให้เผ่าหมอผีสายฟ้าของพวกเจ้าช่วย อย่ากังวลไป… เพียงแคช่วยเผ่าเทพมารของข้าค้นหาคนผู้หนึ่งเท่านั้น”
หญิงสาวในชุดสีดำกลั้นความโกรธในใจไว้กล่าวว่า “เจ้าพูดมา”
“ผู้นี้มีนามว่าลู่เยี่ย มาจากโลกมนุษย์ธรรมดา หากไม่มีอะไรผิดพลาด ในช่วงเวลานี้เขาน่าจะเดินทางมาถึงเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าแล้ว”
ขณะที่พูด ชายใ
