“ท่านผู้อาวุโส หลังจากนี้ข้าจะไม่มาอีกแล้ว นี่คือป้ายหยก ขอท่านรับคืนไปด้วย” ลูเชียวย์เดินออกจากตำหนักคัมภีร์หลัก ส่งมอบป้ายหยกให้กับผู้อาวุโส ‘ฉือเชียว’
“เคล็ดวิชาลับต่าง ๆ ในตำหนักคัมภีร์หลัก ไม่มีอันใดเหมาะสมกับเจ้าเลยหรือ?” ฉือเชียวอดถามไม่ได้
หลังจากตระกูลลูย้ายมาอยู่ที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ พวกเขาก็ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ในฐานะพี่ชายของลูเยี่ย ลูเชียวย์ยิ่งได้รับความเอาใจใส่จากบรรดาผู้อาวุโสทั้งหมดของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ทว่าสิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ลูเชียวย์เกิดมาไร้พรสวรรค์ในการฝึกฝน! เขาเป็นคนไร้พรสวรรค์ในเส้นทางการฝึกฝน!
ก่อนหน้านี้บรรดาผู้อาวุโสของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ตอนนี้พวกเขาจำต้องยอมรับความจริงแล้ว เนื่องจากการตรวจสอบอย่างละเอียดของพวกเขา ผลสรุปที่ได้ก็เหมือนกันหมด ลูเชียวย์แม้จะมีพรสวรรค์ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายมีข้อบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด ถึงแม้จะทุ่มเทฝึกฝนตลอดชีวิตก็จะสามารถก้าวไปถึงแค่ขอบเขตชักนำวิญญาณเท่านั้น ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าสำหรับผู้ฝึกตน มีเพียงการก้าวเข้าสู่ขอบเขตตำหนักวิญญาณเท่านั้น จึงจะถือว่าได้เริ่มต้นเส้นทางการฝึกฝนอย่างแท้จริง
“ไม่เหมาะสมจริงๆ ขอรับ” ลูเชียวย์พยักหน้าเบา ๆ
ฉือเชียวถอนหายใจในใจ แต่ปากกลับปลอบโยนว่า “ฟ้าไม่ไร้หนทางเสียทีเดียว ขอเพียงเจ้าไม่ละทิ้งความพยายาม ในภายหน้าย่อมต้องมีโอกาสอย่างแน่นอน”
ลูเชียวย์
