ยิ้มพลางประสานมือ “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ปลอบใจขอรับ” กล่าวจบเขาก็หันหลังเดินจากไป
ฉือเชียวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันแท้ ๆ ลูเยี่ยเปรียบเสมือนปีศาจที่ท้าทายสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี แต่ลูเชียวย์ผู้เป็นพี่ชายกลับธรรมดาจนไม่สามารถฝึกฝนได้… ความแตกต่างช่างมากเกินไป!
“เด็กน่าสงสาร หลายปีมานี้ไม่รู้ว่าต้องเผชิญกับสายตาเหยียดหยามและคำเย้าแหย่เย้ยหยันมากเพียงใด” ฉือเชียวพึมพำในใจ
หลังจากลูเชียวย์กลับห้องแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แววตาปรากฏร่องรอยแห่งความสับสน เขากำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวงประการหนึ่ง ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เขาไม่อาจเอ่ยปากขอคำปรึกษาจากผู้ใดได้เลย นั่นก็คือยามนี้เขาไม่ใช่ว่าไม่อาจฝึกฝนได้ ทว่าพลังที่ฝึกฝนออกมาได้นั้น กลับถูกปานสีแดงฉานบนฝ่ามือดูดซับไปจนหมดสิ้น จนทำให้พลังบำเพ็ญของเขาในตอนนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในระดับเริ่มต้นของขอบเขตชักนำวิญญาณ แม้แต่ขั้นหนึ่งก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไปอย่างแท้จริง!
หากเพียงแค่เรื่องนี้ ลูเชียวย์ก็คงไม่รู้สึกสับสน เขาไม่เคยขาดความอดทน มั่นใจว่าตราบใดที่สามารถฝึกฝนได้ ย่อมมีวันทีหยดน้ำกัดเซาะหินและสะสมทีละน้อยจนกลายเป็นมาก สิ่งที่ทำให้ลูเชียวย์รู้สึกสับสนอย่างแท้จริงคือ แก่นแท้ของเคล็ดวิชาลับใด ๆ ในโลกนี้ เขาสามารถเข้าใจได้ในแวบเดียว! อีกทั้งสามารถเข้าใจความลับและแก่นแท้ของเคล็ดวิชาลับทั้งหมดในใ
