หากพิจารณาอย่างละเอียด แสงสีเลือดที่ถูกเคล็ดวิชาลับผนึกนั้น แท้จริงแล้วคือจิตเทวะที่ถูกย่อส่วนลงจนเล็กจิ๋วนับหมื่นเท่า! แต่ทว่าจิตเทวะนี้หาใช่ซุยอวิ๋นประมุขเผ่าหมอผีปีศาจไม่ แต่เป็นชายหนุ่มผมเงินที่มีใบหน้าพิลาสล้ำเย้ายวนและดวงตาสีเลือด
ลูเยี่ยมองออกมานานแล้วว่า นี่คือผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์ พวกเขาเชี่ยวชาญในการแฝงตัวสังหารและซ่อนร่องรอย ใครก็ตามที่ถูกเขายึดร่างไป ทั้งจิตเทวะและเนื้อหนังจะถูกหลอมละลายไปหมด ด้วยเหตุนี้เอง มารวิญญาณพันลักษณ์เพียงแค่สวมเปลือกนอกชั้นหนึ่ง ก็สามารถสวมบทบาทเป็นเจ้าของร่างเดิมได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ
“ลูเยี่ย! เจ้าค้นพบข้าได้อย่างไร?!” ชายผมสีเงินเมื่อเห็นว่าไม่อาจดิ้นรนหลบหนีได้ จึงกลับมาสงบนิ่งแทน
ลูเยี่ยไม่ได้ใส่ใจจะตอบคำถาม เขาเพียงเอ่ยกับลูกธนูหักซื่อจิว่า “กินเสีย”
ในหมู่เทพมารนอกอาณาเขต คำพูดของปีศาจกู่พิษเผ่าใจไม่อาจเชื่อได้แม้แต่คำเดียว และคำพูดของมารวิญญาณพันลักษณ์นั้นไม่เพียงแคเชื่อไม่ได้ แม้แต่ความทรงจำของจิตเทวะก็ยังหาความสัตย์จริงไม่ได้ด้วยซ้ำ! ดังนั้นลูเยี่ยจึงไม่อยากเสียเวลาสอบถามอะไรทั้งนั้น
ลูกธนูหักซื่อจิกระสับกระส่ายอยากเคลื่อนไหวมานานแล้ว จึงพุ่งเข้าไปทันที
“ลูเยี่ย! เจ้าไม่อยากรู้เลยหรือว่าท่านอารองของเจ้าอยู่ที่ใด?!”
“ขอเพียงเจ้าให้ทางรอดแก่ข้า ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านอารองของเจ้าเอง!”
“ไอ้สารเลว!! เจ้าไม่ได้ยินคำพูดของข้าห
