านถัวมีสายตาเย็นชา “แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นได้แค่คนโง่ที่ไม่รู้จักประมาณตน!”
ทันใดนั้น เสียงเรียบเฉยสายหนึ่งก็ดังขึ้น
“อย่างนั้นหรือ? แต่พลังค่ายกลนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยนะ”
เจ้าเด็กนั่นยังไม่ตาย!?
หนานถัวและลวีเนียวต่างใจหายวาบ เมื่อควันจางลง ร่างของลูเยี่ยก็ค่อย ๆ ปรากฏให้เห็น ไม่เพียงแค่ไม่ตายเท่านั้น แม้แต่บาดแผลสักแห่งก็ไม่มีปรากฏบนร่างของเขา!
นี่มัน… นี่เป็นไปได้อย่างไร!?
หนานถัวและลวีเนียวอ้าปากค้างจนกรามแทบหลุด สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า การโจมตีที่สามารถสังหารบรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ได้นั้น เหตุใดจึงไม่อาจสร้างบาดแผลให้ลูเยี่ยได้แม้แต่น้อย!
“ค่ายกลสงครามที่ประกอบด้วยทหารปีศาจแปดหมื่นนาย แม้จะมีพลังมหาศาล แต่พลังนั้นกลับสับสนยุ่งเหยิง มีจุดอ่อนมากเกินไป” ลูเยี่ยส่ายหน้าเล็กน้อย “กล่าวตามตรง ข้ารู้สึกผิดหวังกับเผ่าหมอผีปีศาจของพวกเจ้ามาก”
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่สามารถสังหารเจ้าได้!” สีหน้าของหนานถัวเขียวคล้ำ เขาตะโกนลั่นอย่างดุดัน แล้วเริ่มกระตุ้นค่ายกลสงครามอีกครั้ง
ตูม!
พลังสังหารบนร่างทหารปีศาจทั้งแปดหมื่นนายรวมตัวกันกลายเป็นฝ่ามือยักษ์สีดำที่บดบังทั้งฟ้าดิน พุ่งลงมาเพื่อสังหารลูเยี่ยอย่างรุนแรง และในคราวนี้ ลูเยี่ยยังคงไม่หลบหลีก เลือกที่จะปะทะตรง ๆ อีกเช่นเคย
เคร้ง!
ดาบพิชิตมารยาวสี่ฉื่อส่งเสียงดังกึกก้อง ยามที่ลู
