ืองใต้แสงราตรี ลูเยี่ยยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง ยังนิ่งอยู่ตรงนั้น ภายในเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทุกที่มีแต่ราษฎรที่หวาดกลัววิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เสียงกรีดร้องและเสียงร้องเรียกดังสลับกันไปมา นอกเมืองบนที่ราบร้างที่ปกคลุมด้วยความมืดของราตรี กองทัพสัตว์อสูรขนาดใหญ่กำลังบุกมาอย่างรวดเร็ว แผ่นดินสั่นภูเขาไหว ฝุ่นควันตลบฟุ้งกระจาย ที่ประตูเมือง ทหารยามที่เฝ้าอยู่ตรงนั้นตกใจจนปิดประตูเมืองแน่นหนา
บนท้องฟ้ามีกลุ่มปักษาดุร้ายบินวนเวียนมองลงมายังเมือง ทำหน้าที่เป็น ‘ดวงตา’ ให้กองทัพสัตว์อสูรด้านล่าง ราตรีที่เงียบสงบกลับกลายเป็นวุ่นวายสับสนและอันตราย
“ที่แท้ท่านใต้เท้าลูก็อยู่ตรงนั้นนี่เอง” จ้าวจงมองเห็นร่างของลูเยี่ยที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนกำแพงเมืองจากระยะไกล จ้าวจงคิดในใจ ‘มีท่านใต้เท้าลูอยู่ ภัยจากปีศาจครั้งนี้คงไม่ถึงกับบุกเข้าเมืองได้…’
พอความคิดนี้ผุดขึ้นในสมอง จ้าวจงก็เห็นลูเยี่ยเหยียบบนปราณดาบสีเขียวที่ทอดยาวราวรุ้ง พุ่งทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี ร่างของชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำราวหมึกสะบัดอาภรณ์และแขนเสื้อ ทันใดนั้น ปราณดาบสีเขียวอันบางละเอียดราวกับขนวัวนับไม่ถ้วนก็พุ่งออกไปพร้อมเสียงหวีดหวิว
นี่คือความลึกลับของมหาวิถีเร้นลับดับสูญที่สามารถทำให้ปราณดาบทุกนิ้วแปรเปลี่ยนเป็นแสงคมกริบอันละเอียด ทุกสถานที่ที่ผ่านไปไม่มีช่องว่างใดที่มันแทรกซึมเข้าไปไม่ได้ บัดนี้ความลึกลับขอ
