ี้ให้สิ้นซาก เจ้าว่าอย่างไร?”
ลูเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นี้คือ ‘นางปีศาจ’ ที่เสียงชราพูดถึง และเป็นเจ้าของสุสานสักแห่ง อย่างไรก็ตาม น่านจะเป็นเพียงพลังจิตสำนึกส่วนหนึ่งของนางที่แฝงอยู่ในตราสายฟ้ารัตนการเท่านั้น ไม่ใช่ร่างแท้ของนาง มิเช่นนั้นเสียงชราคงไม่พูดเตือนเช่นเมื่อครู่ หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ลูเยี่ยก็พยักหน้า
“ก็ดีเหมือนกัน”
กล่าวจบ ลูเยี่ยก็ยื่นมือขวาออกไป ยื่นไปคว้าที่ตราสายฟ้ารัตนการ แสนหายนะที่ปกคลุมอยู่บนตราสายฟ้ารัตนการนั้น ถูกฝ่ามือขวาของลูเยี่ยดูดซับจนสลายไปหมดสิ้น
“เจ้าเด็กเหลือขอ! เจ้ากำลังทำอะไร? บ้าไปแล้วหรือ?!” เสียงชราแผดร้องด้วยความเดือดดาล
“ดีมาก สหายตัวน้อย!” เสียงของหญิงสาวผู้นั้นแสดงความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง
ตูม!
ตราสายฟ้ารัตนการแปรเปลี่ยนเป็นแสงวิถี พุ่งตรงไปหาลูเยี่ยอย่างฉับพลัน ทว่ายังไม่ทันถึงตัว ตราสายฟ้ารัตนการก็ถูกมือขวาของลูเยี่ยคว้าเอาไว้เสียแล้ว!
“ฮ่า ๆ เจ้าหนูน้อยนี่ เจ้ากำลังเกิดความโลภคิดจะแย่งสมบัติล้ำค่าของข้าไปหรือ?” หญิงสาวผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง “ได้เลย ข้าจะเติมเต็มความปรารถนาของเจ้า ข้าจะมอบตราสายฟ้ารัตนการให้เจ้าเดี๋ยวนี้!”
สิ้นเสียงของนาง ตราสายฟ้ารัตนการก็ระเบิดพลังสายฟ้าสีเขียวสว่างเจิดจ้าออกมา พลังต้องห้ามอันน่าสะพรึงกลัวนั้นมากพอที่จะทำลายสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม ตราสาย
