ลุ้ง
ลูเยี่ยไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจ ตราสายฟ้ารัตนการก็ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ราวกับสูญเสียพลังทั้งหมดไปแล้ว จมลงสู่ความเงียบงันไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย ลูเยี่ยตระหนักได้ทันทีว่า เศษเสี้ยวห้วงสำนึกที่หญิงสาวผู้นั้นทิ้งไว้ในตราสายฟ้ารัตนการได้ถูกลบทิ้งไปแล้ว อย่างไรก็ตาม เพื่อความรอบคอบ ลูเยี่ยจึงเอ่ยถามผ่านการส่งเสียงกระแสจิตว่า
“ตาเฒ่า เจ้าลองดูสิว่า พลังของนางปีศาจนั่นหายไปแล้วหรือยัง”
แสงหายนะสายหนึ่งพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ห่อหุ้มรอบตราสายฟ้ารัตนการเอาไว้
“หายไปแล้ว” เสียงชราภาพถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กเหลือขออย่างเจ้า จะสังหารเศษเสี้ยวห้วงสำนึกของนางปีศาจนั่นได้”
“ตาเฒ่าชมเกินไปแล้ว” ลูเยี่ยกล่าว “พอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่า นางปีศาจผู้นี้คือใครกันแน่?”
เสียงอันแก่ชรากล่าวว่า
“หากข้าจำไม่ผิด เมื่อนานมาแล้วนางถูกขนานนามว่า ‘จักรพรรดิสายฟ้าชิงเซียว’ สุสานที่นางทิ้งไว้อยู่บนเขาเพลิงอัสนี ถือเป็นหนึ่งในบรรดา ‘สุสานใหญ่’ ที่หาได้ยากในพื้นที่ของเขตหวงห้ามลึกลับที่หกแห่งนี้”
จักรพรรดิสายฟ้าชิงเซียวหรือ? และเป็นหญิงสาวอีกด้วย?
ลูเยี่ยตกใจ มารดามันเถอะ คราวนี้ดันไปล่วงเกินหญิงสาวผู้นั้นเข้าเสียแล้ว วันหน้าที่นางตื่นขึ้นมาจริงๆ คงจะตามล้างแค้นเขาอย่างบ้าคลั่งเป็นแน่…
“กลัวแล้วหรือ?” เสียงชราหัวเราะเยาะหยัน “ในที่สุดข้าก็ดูออกเสียทีว่า เจ้าหนูอย่างเจ้าไม่ใช่
