พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยใจที่หนาวเยือก แล้วก็เห็นว่าทุกทิศทางถูกปิดกั้นด้วยลำแสงหายนะสีขาวโพลนเสียแล้ว!
“ไฉนถึงเป็นเช่นนี้?”
“บัดซบ! เจ้าเด็กนั้นคิดจะล้างบางพวกเราให้สิ้นซาก!”
“พวกเราจะทำอย่างไรดี?”
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดล้วนตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ ทำอะไรไม่ถูก
“หืม พวกท่านไล่ล่าข้ามาตลอดทางจนถึงตอนนี้ เหตุใดพอข้ามาอยู่ตรงหน้าแล้ว พวกท่านกลับไม่ลงมือเล่า?” ลูเยี่ยกวาดตามองเหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้น ในส่วนลึกของดวงตาอันลึกล้ำเต็มไปด้วยความเย็นชา
“ลูเยี่ย เรื่องก่อนหน้านี้ล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งสิ้น!” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวบางตนถอนหายใจ “ขอเพียงท่านเหลือทางรอดให้พวกเรา พวกเรายินดีจะมอบสิ่งตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อชดเชยความผิดที่ผ่านมา!”
ลูเยี่ยยิ้มเล็กน้อย “ไร้ศักดิ์ศรี เจ้าเองก็สมควรตาย”
ตูม!
ลำแสงหายนะสายหนึ่งฟาดฟันลงมา และได้ทำลายล้างสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนนั้นทำให้วิญญาณแตกสลาย ภาพนี้ได้สร้างความตกใจอย่างลึกซึ้งให้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอื่น ๆ
“หากจะฆ่าก็ฆ่าเลย จะมาหยามเกียรติพวกเราทำไม?!” ลิงคลั่งกระโจนพรวดออกมา เงื้อดาบฟันเข้าหาลูเยี่ย “ข้าไม่ได้กลัวตายสักนิด!!”
ดาบเล่มนี้เร็วและรุนแรงยิ่งนัก ทั้งยังแข็งแกร่งที่สุด เห็นชัดว่าเขาทุ่มเทพลังทั้งหมดที่มีราวกับการทุ่มเทครั้งสุดท้าย แต่ลูเยี่ยยืนนิ่งไม่ขยับ กลับมีลำแสงหายนะสายหน
