ผู้พิทักษ์สุสานและคนอื่น ๆ หลบหนีออกไปนอกม่านฟ้ามืดมิดได้สำเร็จ!
เมื่อได้เห็นภาพนี้ ทั้งนักพรตพิการและเหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวต่างตะลึงงัน ในใจมีทั้งความไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างลึกซึ้ง รวมทั้งความตกตะลึงและความไม่อยากเชื่อ
ตลอดกาลขนานนับหมื่นปี ไม่รู้ว่ามีผู้ทรงพลังมากมายเท่าใดที่พยายามฉีกม่านฟ้ามืดมิดเพื่อทำลายการผนึกของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ ทว่าหากไม่จบลงด้วยการวิญญาณแตกสลาย ก็ต้องประสบกับความบอบช้ำสาหัสจนยากจะเยียวยา!
นักพรตพิการคือตัวอย่างที่มีชีวิต เขาเคยปะทะกับเตาหลอมแห่งภัยพิบัติมาแล้ว ย่อมรู้ซึ้งดีว่าการสังหารฝ่าออกไปนอกม่านฟ้ามืดมิดนั้นเป็นเรื่องที่อันตรายเพียงใด
“พวกเขาทําเช่นนี้จะต่างอะไรกับการไปรนหาที่ตาย?” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวกดยิ้มพลางเอ่ยออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ
“ให้ตายเถอะ! ยอมตายภายใต้หายนะมหาวิถี ยังดีกว่าจะยอมให้พวกเราจับตัวเจ้าเด็กแซ่ลูนั่นได้งั้นหรือ? ช่างน่าแค้นนัก!”
ในบริเวณใกล้เคียง พวกสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่มารวมตัวกันล้วนรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง ไล่ล่าสังหารมาตลอดทาง สุดท้ายกลับเหมือนตักน้ำด้วยตะกร้าไม้ไผ่ ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ใครจะยอมรับได้?
“พวกโง่เขลา! คนแซ่ลูนั่นสามารถสลายแสงหายนะมหาวิถีได้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะเคราะห์ร้ายตายไป?” มีคนโต้แย้งขึ้น “ข้าสงสัยว่าคนแซ่ลูนั่นคงจะหนีออกไปจากม่านฟ้ามืดมิดแล้ว และออกไปจากเขตหวง
