่ยและคนอื่น ๆ เป็นอย่างไรบ้าง?” พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาเอ่ยปาก เสียงแผ่ขยายไปทั่วฟ้าดิน
สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างมีสายตาแปลกประหลาด ตกอยู่ในภาวะคับขันแต่ยังห่วงใยชีวิตความเป็นความตายของผู้อื่น พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาเหตุใดถึงได้เลอะเลือนเพียงนี้?
ตูม!
ลิงคลั่งกวัดแกว่งดาบเข้าสังหาร ไม่เปิดโอกาสให้พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาได้หายใจหายคอเลยแม้แต้น้อย สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตนอื่น ๆ ต่างร่วมมือกันลงมือปิดกั้นพื้นที่ทั้งสี่ทิศ ผู้ที่โจมตีรุนแรงที่สุดย่อมหนีไม่พ้นนักพรตพิการ วาดนิ้วไปข้างหน้าเบา ๆ โซ่ตรวนกระดูกขาวทำลายความว่างเปล่าของท้องฟ้า ทะลวงร่างของพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาอย่างง่ายดาย พร้อมกับทิ้งรอยเลือดร้อนระอุไว้เป็นสาย
พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาครางออกมา กำลังจะตอบโต้แต่โซ่ตรวนกระดูกขาวนั้นก็พันรัดร่างกายของเขาเป็นชั้น ๆ เสียแล้ว
“จงมานี่!” นักพรตพิการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว พยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขาที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนก็หล่นลงมาตรงหน้า
“ร้ายกาจ!” ลิงคลั่งอุทานด้วยความทึ่ง ยามที่นักพรตพิการจัดการกับพยัคฆ์ขาวเจ้าขุนเขานั้นช่างดูง่ายดายราวกับหยิบของในถุงออกมา ใครเล่าจะไม่ตกตะลึง?
“หากลูเยี่ยไม่มาช่วยเจ้า ข้าจะถลกหนังเสือของเจ้าออกมา ทุบกระดูกเจ้าให้แหลกละเอียด แล้วควักเอาเนื้อเลือดและอวัยวะภายในของเจ้าออกมาแบ่งให้สหายเต๋าเหล่านี้ได้ลิ้มลองทั่วกัน” นักพรตพิการที่มีเพียงร่างกายท่อนบนลอยเด่
