แสงหายนะทั่วชั้นฟ้าเทกระหน่ำลงมาดังสายน้ำตก มันขับไลความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด ส่องสว่างไปทั่วภูเขาและแม่น้ำที่โดดเดี่ยวอ้างว้าง ทั่วฟ้าดินสว่างไสวราวกับยามกลางวัน
เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่เฝ้ามองอยู่ไกล ๆ ต่างบังเกิดความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ร่างกายสั่นเทาด้วยความขวัญผวา พวกผู้พิทักษ์สุสานกำลังทำอะไรกันแน่? ถึงกับยอมก่อให้เกิดมหาวิถีอันพินาศเพื่อมุ่งหมายจะมอดไหม้ไปพร้อมกับพวกมันงันหรือ?
สีหน้าของนักพรตพิการเคร่งขรึมอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเร่งเร้าพลังทั่วร่างเพื่อกระตุ้นชุดนักพรต ลวดลายมวลบุปผาปักษีแมลงและมัจฉาพลันหมุนวนสาดแสงลึกลับออกมา เขาเคยถูกเตาหลอมแห่งภัยพิบัติทำลายร่างกายไปครึ่งหนึ่ง ย่อมรู้ซึ้งดีกว่าใครว่าเมื่อแสงหายนะเช่นนี้ถูกปลดปล่อยออกมา พลังทำลายล้างของมันจะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด หากเป็นเขาต่อให้ดิ้นรนเพียงใดก็ไม่มีทางต้านทานได้อย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาถัดมา พวกเขาก็ได้เห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ
เงาร่างสูงโปร่งองอาจร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากบัลลังก์ดอกบัวทมิฬอย่างสง่างาม มือขวายกขึ้นทำท่าเหมือนกำลังค้ำยันท้องฟ้าไว้ แสงหายนะเจิดจ้าส่องให้ร่างชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำสว่างไสวไปทั้งร่าง สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดต่างจำได้ว่านั่นคือลูเยี่ย!
เด็กหนุ่มผู้ฝึกดาบขอบเขตทะเลทองคำผู้นั้นเขากำลังทำอะไร? จะเผชิญหน้ากับหายนะมหาวิถีของเตาหลอมแห่งภัยพิบัติเพียงลำพังอย่
