!”
สีหน้าของไก่ห้าสีเปลี่ยนไปทันที เขาลงมือในทันใดแต่กลับถูกโซ่ตรวนกระดูกสีขาวสะเทือนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เปล่งเสียงร้องอย่างทรมาน
ผู้พิทักษ์สุสานพยายามสุดกำลังเพื่อต้านทาน แต่ทั้งนางและบัลลังก์ดอกบัวทมิฬที่อยู่ใต้เท้าต่างถูกกระแทกถอยหลัง บัลลังก์ดอกบัวทมิฬปรากฏรอยแตก นางเองก็ได้รับบาดเจ็บใบหน้าซีดขาว ในขณะที่โซ่ตรวนกระดูกสีขาวเส้นนั้นได้ทะลุผ่านการป้องกันไปแล้ว พุ่งเข้าพันรอบตัวลูเยี่ย
ลูเยี่ยไม่แม้แต่จะมอง เขาฟันดาบอีกครั้งเข้าไปในส่วนลึกของรอยแยกในม่านฟ้ามืดมิด ตรงไปยังเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ
ตูม!
ในเวลาเดียวกัน โซ่ตรวนกระดูกขาวก็ได้พันธนาการร่างกายของเขาไว้หลายชั้นอย่างแน่นหนา
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีวาสนากับข้า มาหาข้าเสียดี ๆ เถิด!” นักพรตพิการหัวเราะร่าด้วยความลำพองใจ
ทว่าในอึดใจต่อมา เสียงหัวเราะของเขาก็ชะงักกึก สีหน้าแข็งค้างไปทันที เห็นได้ว่าบนท้องฟ้า เตาหลอมแห่งภัยพิบัติถูกยั่วโทสะอีกครั้ง มันปลดปล่อยแสงหายนะสายหนึ่งพุ่งฟาดฟันลงมาที่ลูเยี่ยอย่างรุนแรง
บัดซบ! นักพรตพิการวิญญาณแทบหลุดลอย ไม่กล้าลังเลแม้แต้น้อย รีบเก็บโซ่ตรวนกระดูกขาวกลับทันที ร่างของเขาที่พุ่งเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม รีบหันหลังหนีด้วยความเร็วอย่างน่าตกใจ
ตั้งแต่ต้นจนจบ ลูเยี่ยล้วนสงบนิ่ง ดวงตาลึกล้ำจิตใจสงบนิ่ง เขายกมือขวาขึ้น แสงหายนะถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิงอีกครั้ง
ลูเยี่ยส่งเสียงกระแสจิตว่า
“ท่านผู้อาวุโส
