ฟ้าดินมืดมิด ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนปั่นป่วน
“เด็กน้อยคนนั้นคือลูเยี่ยที่พวกเจ้าพูดถึงใช่หรือไม่?”
นักพรตพิการที่มีเพียงร่างกายท่อนบนเอ่ยถาม น้ำเสียงแหบพร่าบาดหู
“ถูกต้อง!” สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ใกล้เคียงรีบขานรับ ยามที่สายตาของพวกมันกวาดผ่านนักพรตพิการ ล้วนแฝงไปด้วยความเคารพยำเกรงและหวาดระแวงอย่างยิ่ง
“พวกเจ้าควบคุมบริเวณโดยรอบไว้ เดี๋ยวข้าจะเป็นคนลงมือเอง” นักพรตพิการเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเฉยชา
“รับทราบ!” เหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมดตอบรับพร้อมกัน
ระหว่างที่กำลังสนทนา นักพรตพิการมองเห็นลูเยี่ยและคนอื่น ๆ กำลังบินมาแต่ไกล เขาสะบัดมือโยนบางสิ่งออกไป โซ่ตรวนที่หลอมขึ้นจากกะโหลกศีรษะมนุษย์ในมือพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ตูม!
กะโหลกศีรษะทั้งสามสิบหกชิ้นในขณะนี้ต่างกลายเป็นภูเขากระดูกสีขาวที่สูงตระหง่านแยกจากกัน ภูเขากระดูกสีขาวทั้งสามสิบหกลูกลอยอยู่ในความว่างเปล่า กำลังหมุนวนอย่างช้า ๆ แผ่พลังกักขังที่น่าสะพรึงกลัว ปิดล้อมบริเวณรอบ ๆ ในรัศมีหนึ่งแสนจั้ง เหมือนกับเป็นแนวเหวลึกที่ขวางกั้นอยู่ตรงนั้น นักพรตพิการยืนตระหง่านอยู่บนยอดขุนเขาโครงกระดูกลูกหนึ่ง
“ผู้พิทักษ์สุสาน ข้าจะเห็นแก่หน้าเจ้า ทิ้งเจ้าเด็กแซ่ลูนั่นไว้ แล้วข้าจะเหลือทางรอดให้เจ้า” เสียงของนักพรตพิการดังก้องกังวานไปไกลราวกับเสียงฟ้าร้องสะท้านฟ้า
“ผู้พิทักษ์สุสาน ต่อไปพวกเราจะทำอย่างไรดี?” ไก่ห้าสีส่งเ
