บใจลูเยี่ยว่า
“อย่างไรก็ตาม แม้เจ้าจะไม่ผ่านการทดสอบก็ไม่เป็นไร อย่าได้ท้อแท้ไปเลย เส้นทางมหาวิถีของเจ้ายังอีกยาวไกล ในภายหน้าย่อมต้องได้พบกับวาสนาที่ยิ่งใหญ่กว่านี้แน่นอน”
ลูเยี่ย “…”
เห็นได้ชัดว่าเมื่อเห็นเขาออกมาจากเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ ผู้พิทักษ์สุสานก็ทึกทักเอาเองว่าเขาไม่ผ่านบททดสอบเหล่านั้น
“ท่านผู้อาวุโส ข้า…”
ขณะที่ลูเยี่ยกำลังจะอธิบาย แต่ทันใดนั้นเสียงตะโกนกึกก้องกัมปนาทก็ดังมาจากที่ไกลแสนไกล
“ผู้พิทักษ์สุสาน ทิ้งลูเยี่ยไว้แล้วพวกเราจะไม่ทำให้ท่านลำบากใจ มิเช่นนั้นทั้งท่านและเจ้าเด็กนั่นต้องตาย!”
ท่ามกลางโลกที่มืดมิดเบื้องหน้า ปรากฏกลุ่มเงาร่างที่มีพลังลมปราณน่าสะพรึงกลัว ลูเยี่ยเห็นใบหน้าคุ้นเคยหลายคนในทันที ราชันวิญญาณ เต่าเฒ่าที่มีร่างกายใหญ่โตราวกับบ้านเรือน หญิงสาวชุดเลือดที่มีปีกผีเสื้อสีดำคู่หนึ่งและอื่น ๆ นอกจากนี้ยังมีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอีกหลายคน รวมกันแล้วมีมากกว่าสิบคน ที่เอ่ยปากก็คือราชันวิญญาณนั่นเอง
“ยืนอยู่ไกลขนาดนั้น ทำไมพวกเจ้าไม่กล้าเข้ามาคุยใกล้ ๆ หรืออย่างไร?”
ผู้พิทักษ์สุสานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
ลูเยี่ยมีแววตาแปลกประหลาด เห็นได้ชัดว่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านั้นต่างหวาดระแวงลูกธนูหักซื่อจิที่สามารถชักนำพลังหายนะมาได้อย่างมาก!
“ท่านคิดว่าพวกเราจะถูกท่านกับลูเยี่ยสังหารอย่างไม่ทันตั้งตัวเหมือนครั้งก่อนหรือ?”
ราชันวิญญาณกล่าวเสียงเย็น
“ลูกธนูห
