่ร่างกายอาบไปด้วยเปลวเพลิงสีม่วง แม้จะสูงเพียงไม่กี่นิ้วแต่ความเร็วกลับรวดเร็วเหลือเชื่อ มันคอยรักษาระยะห่างและขวางทางไว้ ไม่ให้ผู้พิทักษ์สุสานมีโอกาสทะลวงวงล้อมออกไปได้ ขณะที่ผู้พิทักษ์สุสานพุ่งเข้าไปสังหาร ความเร็วของนกสีทองก็พุ่งขึ้นเช่นกัน ทิ้งระยะห่างออกไปอีก อีกทั้งนกสีทองยังสังเกตเห็นนานแล้วว่า ลูกธนูหักที่มาพร้อมแสงหายนะนั้นพุ่งเข้ามาสังหาร มันจึงคอยเคลื่อนย้ายหลบหลีกตลอดเวลา ทำให้ลูกธนูหักไม่สามารถไล่ตามทัน กลับกลายเป็นลูกธนูหักซื่อจิที่เกือบจะถูกแสงหายนะนั้นไล่ตามทัน จนต้องกลับคืนสู่มือของลูเยี่ย
ลูเยี่ยยกมือขึ้นสลายแสงหายนะนั้น ขณะที่คิ้วของเขาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน ศัตรูในครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ารับมือยากขึ้นมาก ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ใช่วิธีที่ดี
“ฮ่า ๆ ๆ ผู้พิทักษ์สุสาน ท่านก็เห็นแล้วนี่ แม้แต่แสงหายนะแห่งมหาวิถีก็ไม่สามารถทำอะไรพวกข้าได้”
นกสีทองตัวนั้นหัวเราะดังลั่น ท่าทางภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
ตูม!
การโจมตีของสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวสิบตนเหล่านั้นก็ยิ่งทวีความเร็วและความรุนแรงขึ้น สมบัติล้ำค่าและพลังศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ถาโถมเข้ามาปกคลุมทั่วฟ้า ทำให้แรงกดดันที่ผู้พิทักษ์สุสานต้องแบกรับหนักหน่วงยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ผู้พิทักษ์สุสานส่งเสียงกระแสจิต ลูเยี่ยสะบัดมือส่งลูกธนูหักพุ่งทะลุอากาศออกไปอีกครั้ง
“ยังมาอีกหรือ? ช่างไม่ยอมเลิกราจนกว่าหัวจะแตกตายเลยนะ!”
นกสีทองกล่าวด้วยความเหย
