น แต่กลับมอบแผ่นหยกสืบทอดของวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุให้แก่ตนเองเช่นนี้หรือ?
เหยาเวยกล่าวเสริมว่า
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกกดดัน และไม่ต้องกังวลว่าจะต้องรับเคราะห์กรรมของวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุ หรือหากเจ้าไม่ต้องการฝึกฝนวิชาเหล่านี้ ก็ถือซะว่าเจ้าช่วยเก็บรักษาไว้ให้อาจื่อก็แล้วกัน”
ท่าทีและเงื่อนไขเหล่านี้ช่างผ่อนปรนจนแทบไร้ซึ่งขอบเขตใด ๆ! และยังไม่ทันที่ลูเยี่ยจะได้พูดอะไร หญิงสาวนามเหยาเวยก็วางแผ่นหยกสืบทอดลงบนพื้นตรงหน้าเขาเสียแล้ว หลังจากนั้นร่างของเหยาเวยก็กลายเป็นละอองแสงและหายไปทันที เห็นได้ชัดว่านางตั้งใจจะไม่เปิดโอกาสให้ลูเยี่ยได้ปฏิเสธเลยแม้แต้น้อย
ลูเยี่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะหยิบแผ่นหยกสืบทอดชิ้นนั้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน จะทำอย่างไรได้อีกเล่า? เพื่ออาจื่อ ข้าก็ได้แต่รับมันไว้เท่านั้น
ในอีกหลายวันต่อจากนั้น เหยาเวยก็ไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย ส่วนลูเยี่ยก็ยังคงรอคอยอยู่หน้าประตูใหญ่วิหาร นาน ๆ ทีจะได้มีเวลาว่างเช่นนี้ เขาจึงใช้เวลาไปกับการทบทวนมหาวิถีและสิ่งที่สืบทอดมาของตนเอง ไม่มีทางเลือกเพราะในยามนี้เขามีวิชาสืบทอดติดตัวมากเกินไปจริงๆ มีทั้งสิ่งที่สืบทอดจากตระกูลลู สิ่งที่สืบทอดจากบรรพจารย์ทั้งสิบเก้าท่าน สิ่งที่สืบทอดจากสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ สิ่งที่สืบทอดจากสำนักศึกษาต้าเฉียนและวังหลวงต้าเฉียน… รวมถึงสิ่งที่สืบทอดจากวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุที่ได้รับมาเมื่อไม่นานมาน
