้วนได้รับการตกตะกอนและมั่นคงแล้ว ข้างกายเขามีเสียงเสียดสีราวกับการลับคมดาบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในความเงียบสงบหน้าวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุ เสียงนั้นดังแสบหูไปหน่อย
“หืม? ดาบเล่มนี้ของเจ้าดูประหลาดอยู่นะ”
เหยาเวยที่หายตัวไปหลายวันปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกเสียงนี้รบกวนหรือไม่ นางปรายตามองไปที่ข้างกายลูเยี่ย ดาบบินเล่มหนึ่งที่มีสนิมเกาะและรอยแตกเต็มไปหมด กำลังถูกลับคมอยู่บนเศษชิ้นส่วนทองสำริดชิ้นหนึ่ง
เหยาเวยมองออกว่าดาบบินเล่มนั้นไม่ธรรมดา แม้ดูเหมือนเสียหายรุนแรงแต่ทวากลับเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณและกำลังลับคมตนเอง ส่วนเศษชิ้นส่วนทองสำริดชิ้นนั้นก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน แผ่อัศมีเจิดจ้าดังความฝันและภาพลวงตาของเซียนออกมา
“ดาบบินนี้มีชื่อว่าพิชิตมาร มันเคยอยู่กับเจ้าของเดิมเพื่อต่อกรกับ ‘ภูเขาเทียนจิน’ แห่งเขตหวงห้ามลึกลับที่สี่มานานนับหมื่นปี”
ลูเยี่ยลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ดาบพิชิตมารนั้นมีพลังชั่วร้ายอย่างแท้จริง ภายในแฝงพลังสังหารอันโหดเหี้ยมสุดขั้ว นับเป็นอาวุธสังหารที่สะท้านโลกเล่มหนึ่ง คนทั่วไปย่อมมิอาจกดข่มกลิ่นอายของดาบเล่มนี้ได้ และไม่มีทางได้รับการยอมรับจากมัน แต่ว่าลูเยี่ยนั้นเป็นข้อยกเว้น
“ต่อสู้กับภูเขาเทียนจินงั้นหรือ? ไม่น่าแปลกใจเลยที่ดาบเล่มนี้จะพังเสียหายขนาดนี้ คงจะถูกหายนะมหาวิถีทำลายต้นกำเนิดพลังอย่างหนักเป็นแน่”
นางพึมพำเบา ๆ เห็นได้ชัดว่านางเองก็รู้ซึ้งถ
