อาจื่อคงไม่อาจไปกับเจ้าได้แล้ว”
ลูเยี่ยถึงกับชะงักไป เวลาเจ็ดวันที่นางว่านั้นตรงกับเวลาที่เขานัดหมายกับผู้พิทักษ์สุสานไว้พอดี หากไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้พิทักษ์สุสานน่าจะมาถึงทางเข้าเนินจักรพรรดิเบญจธาตุในวันนี้ ลูเยี่ยถามว่า
“หากอาจื่ออยู่ต่อที่นี่ ภายหน้าเขาจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร?”
เหยาเวยตอบ
“ขอเพียงใหอาจื่อตื่นขึ้น ย่อมสามารถจากไปได้ทุกเมื่อที่ต้องการ”
“หากอาจื่อตื่นขึ้นมา ขอรบกวนท่านผู้อาวุโสช่วยบอกเขาด้วยว่าข้ามีธุระสำคัญจึงต้องล่วงหน้าไปก่อน”
ลูเยี่ยเก็บดาบพิชิตมารและเศษชิ้นส่วนสำริดแล้วลุกขึ้น เขาต้องไปที่เขตต้องห้ามแห่งที่ห้า ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้
เหยาเวยพยักหน้า
“ข้าจะแจ้งให้เขาทราบตามจริงอย่างแน่นอน”
เมื่อลูเยี่ยออกจากเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ เขาก็เห็นผู้พิทักษ์สุสานรออยู่ที่ทางเข้าเรียบร้อยแล้ว
“เจ้าหนู เส้นทางต่อจากนี้ เจ้าอยากจะล่อสังหารให้สะใจไปเลยหรือไม่?”
ผู้พิทักษ์สุสานส่งเสียงกระแสจิตถาม
