่อยู่ประชิดติดตัวมันคือใบหน้ามนุษย์ที่ผมเผ้ารุงรัง มีขนาดเท่ากับหินโม่แป้ง ยามที่ดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาดูเย็นเยียบราวกับประตูที่ทอดไปสู่ขุมนรก ชวนให้ขนหัวลุกยิ่งนัก
เมื่อกรงเล็บของอีกาหัวขาวฟาดผ่านไป ใบหน้ายักษ์นั้นพลันหัวเราะร่า
“ในที่สุดข้าก็ได้รอจนพบเจ้า”
น้ำเสียงนั้นต่ำพร่าและทรงพลัง กังวานก้องอยู่ในวิหารอันว่างเปล่าแห่งนี้
อาจื่อสังเกตเห็นว่าการโจมตีของตนไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย จึงรีบหยุดมือทันที มันเอ่ยอย่างเก้อเขินว่า
“ท่านผู้อาวุโส ท่านโปรดอย่าได้ถือโทษ เมื่อครู่ข้าเพียงแค้ตกใจ ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินท่านเลยจริงๆ นะ!”
ในใจของมันกำลังคร่ำครวญว่า นี่มันวาสนาบ้าบออะไรกันเนี่ย? ก่อนหน้านี้มันเข้ามาในวิหารหลังนี้อย่างงง ๆ มาปรากฏตัวอยู่บนเก้าอี้ขนาดมหึมาตัวหนึ่ง เก้าอี้ตัวนี้ตั้งอยู่ใจกลางวิหาร ทั้งตัวล้วนเป็นสีดำสนิทคล้ายหยกแต่ก็ไม่ใช่หยก คล้ายทองแต่ก็ไม่ใช่ทอง จากจุดนี้สามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์ทุกอย่างในวิหารได้อย่างทั่วถึง แต่อีกาหัวขาวพิจารณาอย่างละเอียดเป็นเวลานานกลับไม่พบโอกาสหรือวาสนาใด ๆ เลย ทั่วทั้งวิหารว่างเปล่านอกจากเก้าอี้ที่มันนั่งอยู่แล้ว ไม่มีแม้แต่เครื่องตกแต่งสักชิ้นเดียว!
ในขณะที่มันกำลังหวาดหวั่นพรั่นใจอยู่นั้น ใบหน้ายักษ์ที่ผมเผ้ารุงรังนี้ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ในอดีต หญิงชราที่เฝ้าเทือกเขาเฉียนเฟิงเป็นคนพาเจ้าไปจากที่นี่ หรือว่าเจ้าลืมไป
