บายอารมณ์
ต้องยอมรับว่าวิหารจักรพรรดิเบญจธาตุนี้แปลกพิเศษอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นเสาหิน ผนัง ชายคา หรือแม้แต่ก้อนอิฐกระเบื้องทุกแผ่น ล้วนฝังรอยประทับมหาวิถีและแฝงไว้ซึ่งกลิ่นอายของมหาวิถี อย่างไรก็ตามแม้ลูเยี่ยจะรู้สึกสนใจ แต่ก็ไม่ได้พยายามไตร่ตรองหรือตระหนักรู้สิ่งเหล่านั้นไปเสียทุกอย่าง เขามหาวิถีอยู่ในตัวมากพออยู่แล้ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือการหลอมรวมให้บริสุทธิ์!
ไม่นานนักลูเยี่ยก็กลับมาที่หน้าประตูใหญ่ของวิหารแล้วนั่งขัดสมาธิบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ในชั่วขณะต่อมา จิตเทวะของเขาก็ปรากฏในพื้นที่ ‘ดินแดนแห่งรังสรรค์วิถี’ ภายในผังดาบเก่าคุมขัง
ที่นี่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต มีเพียงกระแสสายธารแห่งความโกลาหลสายเดียวที่ทอดยาวไพศาลลอยอยู่สูงบนท้องฟ้า ลูเยี่ยยืนอยู่บนแท่นสีเขียวอันเก่าแก่ จิตใจสงบ จิตเทวะว่างเปล่า ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายมลายสิ้นไป นี่คือความมหัศจรรย์ของดินแดนแห่งรังสรรค์วิถี
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ แต่ก็ยังทำให้ลูเยี่ยรู้สึกประหลาดใจ ราวกับได้ย้อนกลับไปในช่วงบรรพกาลยามที่โลกเริ่มก่อกำเนิด คลื่นที่ซัดสาดที่อยู่ในท่ามกลางกระแสสายธารแห่งความโกลาหลนั้น ราวกับเป็นมหาวิถีนับหมื่นที่กำเนิดจากความโกลาหล!
“ต่อจากนี้ข้าต้องนำพลังมหาวิถีที่รวบรวมมาได้มาหลอมรวมให้ครบถ้วน เช่นนี้จึงจะเปลี่ยนพวกมันเป็นสารอาหารเพื่อเลื่อนระดับให้แก่เจดจำนงดาบชิงซวี่ได้”
ลูเยี่ยรำพึงในใจ เขานั่งขัดสม
