ตามก็ถือว่าปกติ ใครใช้ให้พลังบำเพ็ญของเขาอ่อนแอกันเล่า?
ลูเยี่ยแม้จะรู้สึกไม่พอใจแต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ เพราะเรื่องนี้จึงกล่าวว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็มาลองดู”
หญิงสาวในชุดขนนกชี้ไปที่บันไดหินแล้วกล่าวว่า
“บันไดหินสายนี้มีทั้งหมดแปดขั้น เป็นตัวแทนของแปดทิศ แต่ละขั้นของบันไดหินล้วนมีผู้พิทักษ์ด่านครอบครอง ‘มหาวิถี’ ที่เข้าขั้นขีดสุด สิ่งที่เจ้าต้องทำคือใช้มหาวิถีของตนเองเพื่อเอาชนะผู้พิทักษ์ด่านแต่ละคนให้ได้”
กล่าวถึงตรงนี้หญิงสาวในชุดขนนกก็เงยหน้ามองไปที่ลูเยี่ย
“เจ้าวางใจได้ ผู้พิทักษ์ด่านบันไดหินจะถูกจำกัดพลังให้อยู่ในขอบเขตเดียวกับเจ้า”
ลูเยี่ยขมวดคิ้ว
“ประลองในขอบเขตเดียวกัน?”
หญิงสาวในชุดขนนกกล่าวว่า
“อย่างไรหรือ เจ้าไม่มีความมั่นใจแม้เพียงนิด?”
ลูเยี่ยยิ้ม
“ถ้าเช่นนั้นท่านก็เบิกตาดูให้ดีเถิด”
หญิงสาวในชุดขนนกผู้นี้กล่าวด้วยท่าทีที่มอง ‘ผู้อ่อนแอ’ ตลอด ทำให้ลูเยี่ยรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ
“โกรธก็ดีแล้ว หากไม่มีแม้แต่อารมณ์โกรธสักนิด ก็จะยิ่งทำให้ข้าผิดหวังมากกว่าเดิม เริ่มได้เลย”
หญิงสาวในชุดขนนกกล่าวอย่างสงบ ลูเยี่ยพลิกฝ่ามือเก็บหินห้าธาตุไว้ แล้วก้าวเดินขึ้นบันไดหินขั้นแรกอย่างมั่นใจ
ละอองแสงห้าสีโปรยปรายลงมา ทัศนียภาพตรงหน้าเปลี่ยนแปลงทันที ปรากฏเป็นสนามรบสีดำแห่งหนึ่ง บนสนามรบนั้นมีบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งสยายผมยืนอยู่ เขาสวมอาภรณ์สีดำดูราวกับเป็นราชันย์ ทั่วร่างแผ่กระจายพลังอำ
