บทที่ 284 เศษชิ้นส่วนทองสำริด
ไก่ห้าสีพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนแล้วพบว่า ตนเองกับลูเยี่ยนั้นดูเหมือนจะไม่ได้มีความแค้นฝังลึกต่อกันจริงๆ หลานชายของเขาจี่คุนพ่ายแพ้ให้กับลูเยี่ยก็เป็นการประลองในเส้นทางมหาวิถีอย่างยุติธรรม
อย่างไรก็ตาม ไก่ห้าสียังคงไม่วางใจในตัวลูเยี่ย เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไป จิตใจโหดเหี้ยมเกินกว่าจะไว้ใจได้ง่าย ๆ
“ข้าเองก็ขอรับรองเช่นกัน”
ผู้พิทักษ์สุสานเอ่ยขึ้น
“เจ้าควรจะรู้ดี ตลอดช่วงเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา ข้าไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มเป็นพันธมิตรร่วมกับผู้ใดเลย”
ไก่ห้าสีรู้สึกลังเลในใจมากขึ้น เขาจ้องมองผู้พิทักษ์สุสาน
“เมื่อครู่นี้ท่านเพิ่งหลอกล่อสังหารปักษาสีทองไป จะให้ข้ากล้าไว้ใจท่านได้อย่างไร?”
ผู้พิทักษ์สุสานกล่าวว่า
“ถ้าเช่นนั้นสาบานด้วยจิตแห่งเต๋า แล้วทำสัญญาตามข้อตกลงวิถีสวรรค์เป็นอย่างไร?”
ไก่ห้าสีใจสั่นสะท้าน
“จริงหรือ?”
ผู้พิทักษ์สุสานกล่าว
“เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องล้อเล่นด้วยหรือ?”
ไก่ห้าสีถอนหายใจ
“ข้ายังคิดไม่ออกว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงต้องร่วมมือกับข้า”
ลูเยี่ยยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ยามนี้ท่านยังไม่อาจเชื่อใจได้ก็นับว่าเข้าใจได้ กลับไปตรึกตรองให้ดีก่อนแล้วค่อยตัดสินใจก็ยังไม่สาย”
ไก่ห้าสีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พลางเอ่ยว่า
“ก็ดี!”
เขาดึงขนไก่ที่มีสีสันสดใสขึ้นมาหนึ่งเส้น ส่งมอบให้ลูเยี่ยจากระยะไกล
“นี่คือสิ่งยืนยันแทนตัวข้า ผู้พิทักษ์สุสานย่อมรู้ดีว่าต้องใช้
