บทที่ 283 ลวงสังหาร
เทพวานรทมิฬตายแล้วถูกลำแสงหายนะสีดำลบเลือนหายไป ความจริงนี้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหมด ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดอยู่ที่ตัวลูเยี่ย!
พวกเขาก็ตระหนักได้ว่าเด็กหนุ่มขอบเขตทะเลทองคำคนนี้ ครอบครองสมบัติล้ำค่าที่สามารถชักนำหายนะจากเตาหลอมแห่งภัยพิบัติได้!
นี่ช่างเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย
ยามที่ผู้พิทักษ์สุสานเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีพุ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้าต้นนั้น บรรดาสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวทั้งหลายต่างรู้สึกหวั่นใจพลางจินตนาการถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป
เป็นไปตามคาด เพียงผู้พิทักษ์สุสานเริ่มเคลื่อนไหว ลูกธนูหักนั้นก็ชักนำลำแสงหายนะสีดำลงมาอีกสาย พุ่งตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้าทันที
“บัดซบ!”
ต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้าตระหนกสุดขีด กิ่งก้านนับหมื่นเริ่มโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งแล้วเผ่นหนีไปในทันที
รากไม้ก็นับไม่ถ้วนที่โคนต้นพุ่งตัวขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งราวกับหนวดนับร้อยนับพัน ฉีกผ่านท้องฟ้าหนีไปอย่างรวดเร็วเป็นที่น่าตกใจ
ผู้พิทักษ์สุสานไม่ได้ไล่ตามไป แต่กลับหันไปโจมตีงูยักษ์สีเขียวแทน
งูยักษ์สีเขียวและสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงกลัวอื่น ๆ ที่กำลังรักษาการณ์อยู่ที่ทางเข้าเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ ยามเห็นผู้พิทักษ์สุสานโจมตีเข้ามา งูยักษ์สีเขียวก็ตกใจ รีบหันหลังหนีสุดชีวิตทันที
ถึงกระนั้นมันก็ยังถูกลูกธนูหักซื่อ