ีกาหัวขาวชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กล่าวด้วยความเป็นห่วง “ท่านยาย ท่านอย่าได้เก็บไปคิดมากเลย ข้าแค่ด่าพวกคนแก่เลวๆ พวกนั้นต่างหาก ไม่ได้จะกดดันให้ท่านต้องทำอะไร”
ผู้พิทักษ์สุสานมองด้วยสายตาเมตตา “ข้าเข้าใจดี”
นางชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “รอให้เจ้าปลุกพลังสายเลือดแล้ว วันหน้าไม่จำเป็นต้องพึ่งข้า เจ้าก็สามารถไปสั่งสอนพวกมันได้เอง”
จริงหรือ?
ดวงตาของอีกาหัวขาวเปล่งประกายวาววับ ผู้พิทักษ์สุสานยิ้มอย่างเมตตา “ข้าเคยโกหกเจ้าเมื่อใดกัน? ไปกันเถอะ พวกเราจะไปที่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุกันตอนี้เลย”
อีกาหัวขาวกล่าวอย่างตกตะลึง “ท่านยาย ตอนนี้ไม่ควรส่งท่านใต้เท้าออกไปก่อนหรือ? หากเจ้าพวกเฒ่าพวกนั้นเตรียมการพร้อมสรรพการจะออกไปเกรงว่าจะ…”
ผู้พิทักษ์สุสานส่ายหน้า “ไม่จำเป็นต้องกังวล ให้สหายน้อยลูเข้าสู่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุพร้อมกับเจ้าได้เลย”
ลูเยียชะงัก “ข้าก็สามารถไปได้เช่นกันหรือ?”
ผู้พิทักษ์สุสานพยักหน้า “โอกาสในการเข้าสู่เนินจักรพรรดิเบญจธาตุแท้จริงแล้วมีเพียงหนึ่งเดียวจริงๆ และอนุญาตให้เพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่จะไปได้ ทว่าหากมีอาจูนำทาง เจ้าก็สามารถไปได้เช่นกัน”
ลูเยียตระหนักได้อย่างเฉียบคมว่ากุญแจสำคัญอยู่ที่ตัวอาจู
“ดีเยี่ยมยิ่งนัก! ขอเพียงแค่หลบอยู่ในเนินจักรพรรดิเบญจธาตุ พวกเฒ่าเลวทรามเหล่านั้นย่อมหาท่านใต้เท้าไม่พบแน่นอน!”
อีกาหัวขาวกล่าวอย่างตื่นเต้น
ทว่าลูเยียกลับกล่าวว่า “ท่านผู้อา
