้าเอง หากรู้แต่แรกว่ามหาวิถีของเจ้าไม่เหมาะสำหรับการตัดสินแพ้ชนะ แต่เหมาะสำหรับการตัดสินเป็นตาย ข้าคงไม่ให้เจ้าเข้าร่วมการประลอง”
เทพวานรทมิฬถอนหายใจยาวกล่าวว่า “ไปกันเถอะ กลับบ้าน”
โดยไม่รอให้ใครได้พูดอะไรเขาก็พาหยวนชิงกังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ไก่ห้าสีหัวเราะลั่น “หลานเอ๋ย เจ้าเห็นแล้วหรือไม่ นี่แหละคือจุดจบของพวกที่แพ้แล้วพาล!”
“และเจ้าเพียงแค่พ่ายแพ้ในขอบเขตแก่นทองคำเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นที่อื่นเจ้าสามารถบดขยี้เจ้าลูเยียนั่นได้เพียงปลายนิ้ว ไม่เห็นต้องใส่ใจกับความพ่ายแพ้เล็กๆ น้อยๆ นี้เลย”
จีคุนมีเส้นสีดำผุดขึ้นบนหน้าผาก เขาอยากจะปิดปากท่านปู่ของตัวเองมากให้เขาหยุดพูดเสียที
การประลองมหาวิถีเป็นการต่อสู้ในขอบเขตเดียวกัน แพ้ก็คือแพ้ จะมาหาข้ออ้างแบบนี้ได้อย่างไร?
“ลูเยีย เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
ผู้พิทักษ์สุสานเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน
ลูเยียส่ายหน้า ผู้คนด้านนอกสนามประลองแสดงสีหน้าแปลกประหลาด
ในการต่อสู้ครั้งนี้พลังที่ลูเยียแสดงออกมายังคงน่าตกใจอยู่มาก ทำให้ผู้คนต้องมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ยิ่งไปกว่านั้นเหล่าสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวยังรู้สึกถึงสิ่งหนึ่งอย่างว่องไว
นั่นคือจนถึงขณะนี้ไม่ว่าจะเป็นจีคุนหรือหยวนชิงกัง ต่างก็ไม่สามารถบีบให้ลูเยียแสดงพลังทั้งหมดที่มีออกมาได้ เหตุผลนั้นง่ายมาก ลูเยียชนะอย่างสบายๆ และจนถึงขณะนี้ก็ยังไม่เคยได้รับบาดเจ็บเลย!
แต่ทั้งหมดนี้ก็ได้สร้างความ
